Link

Goedemorgen smoothies

Sinds we onze Vitamix aanschaften, ben ik nog meer verzot op smoothies dan al het geval was. Mijn ontbijt bestaat traditioneel uit een smoothie van 1 banaan, 250 ml plantaardige melk en een zakje van 27 gr havermout (Quaker Oats Express). Voor mij een superstart van de dag: ik heb mijn eerste stuk fruit binnen, het neemt twee keer niets van tijd in en ik kan door tot aan de middag. Als ik een ochtendloop heb, is het ook nog eens licht verteerbaar.

Soms als we fruit & tijd op overschot hebben, wagen we ons aan iets meer exotisch:

Raspberry-Cheesecake-Smoothie-560x560

Meer informatie over The Perfect Smoothie Formula van Matt Frazier.

 

 

 

Aside

Hoe de juiste loopschoenen kopen?

Ik verval altijd een beetje in hetzelfde patroon:

  • Te lang lopen met dezelfde schoenen tot alles begint zeer te doen
  • Met veel tegenzin naar de loopschoenwinkel gaan
  • Uiteindelijk na veel gedraal dan toch DE schoen vinden
  • Verliefd worden op mijn nieuwe loopschoenen
  • Te lang lopen met dezelfde schoenen tot alles begint zeer te doen

Mijn verstand weet wel dat als mijn schoenen de 1000 loopkilometers naderen, het tijd is om ze te vervangen, maar ik zie er steeds tegen op. De hoofdreden is dat ik extreem moeilijke voeten heb en de zoektocht naar nieuwe loopschoenen een serieuze opgave is. Overpronatie, blijmen die aan een sneltempo vermenigvuldigen, blauwe & uitvallende teennagels, name it, I got it.

Door de jaren heen heb ik dan ook al wat loopschoenen versleten van alle soorten van de stevige, lompe schoen, tot corrigerende exemplaren en minimal running. Momenteel loop ik al meer dan een jaar rond op Adidasjes die er een pak halve marathons en een marathon hebben. Hoog tijd dus voor vernieuwing!

Er is wel iets speciaals aan mijn huidige Adidas Boost, namelijk het neutrale schoenen zijn. Vorig jaar belandde ik bij een sportarts na aanslepende problemen met mijn lies. Die verwees mij door naar Podokin en dat was het beste wat mij kon overkomen.

Hanne van Podokin is podologe en heeft mijn hele lichaam aan een grondig onderzoek onderworpen. Ik had eerder wel al footscans & loopanalyses gehad, maar dit was de eerste keer dat alles in detail werd opgemeten van de stand van mijn bekken tot de lengte van mijn benen en daar bleek het probleem te zitten. Ik heb een klein beenlengteverschil met een grote impact op mijn looptrainingen. Als je niet recht staat op je voeten, begint op den duur alles zeer te doen van je knieën tot je bekken. Dus ik kreeg een paar op maat gemaakte steunzolen, kocht mijn neutrale Adidassen, zag een paar weken af met wennen aan al die rare hobbels in mijn schoenen, maar liep nadien voor het eerst in jaren zonder veel pijn.

Dus als ik 1 tip kan geven in verband met hoe loopschoenen kopen, is het zeker deze: laat jezelf grondig onderzoeken! De testen in running centra zijn prima als je geen noemenswaardige problemen hebt. Maar als je op de sukkel bent, investeer in een consultatie met een podoloog. Het is niet goedkoop en steunzolen kosten rap 100€, maar had ik dit geweten ik had het al 10 jaar eerder gedaan.

Tip 2: zelf als je geen noemenswaardige problemen hebt, koop je schoenen niet eender waar, maar laat je adviseren in een Running Center, Runers Service Lab of een andere winkel waar ze zich specialiseren in loopschoenen. Ikzelf ga de laatste jaren naar Allonsius in Halle, opgericht door een voormalig Olympisch atleet en ze hebben daar engelengeduld en goed advies.

Tip 3: koop geen loopschoenen omdat ze mooi zijn. Een loopschoen moet alleen goed zijn en aangepast zijn aan jouw voeten. Ik heb al in de lelijkste basketsloefkes rondgelopen maar dat doeternitoe. Hoe mottig ze ook zijn, zolang ze maar goed zitten!

Dus voila, gisteren trok ik naar Allonsius en kwam ik buiten met de Saucony Ride, die deze morgen tijdens de Crossfit goed bevonden is. Ik kan er weer een paar maanden tegen!🙂

saucony

Meer tips om loopschoenen te kopen kan je hier vinden en hier vind je de beste loopschoenen van 2016 tot nu.

Good luck!🙂

Aside

Vakantieleesvoer

Een beetje off-topic, maar deze post had ik nog liggen van een vorige vakantie en is nu dus opnieuw actueel🙂. Deze boeken las ik vorig jaar in Maleisië en kan ik zeker aanraden voor de rest van het zomerverlof:

Alex van Pierre Lemaître

Alhoewel ik in mijn broek schijt als ik naar een horrormovie moet kijken, ben ik wel een grote fan van spannende boeken. Alex is een waanzinnige thriller die je van in het begin doet afvragen wat er toch aan de hand is met het hoofdpersonage. Het is een gruwelijk, meeslepend verhaal met een einde dat er knal op zit.

Heller van Michael Berg

Iets helemaal anders, erg Hollands en erg goed. Volgens het principe van Slumdog Millionaire: man in tv show blikt terug op zijn leven. Het gaat om een succesvolle self-made tv producent die 60 wordt en een drie uur durend live interview geeft. De hoofdstukken wisselen af tussen de tv-show en zijn verleden tot aan de climax van het verhaal. Het boek zit echt goed in elkaar en de spanning wordt zodanig opgebouwd dat je niet meer kan stoppen met lezen.

Dodelijk verlangen van Patrick De Bruyn

Ik had maar twee echte boeken mee, dus ik was aangewezen op de Tolino die gelukkig in de rugzak zat. Ik ben helemaal pro digitale snufjes maar niet met leesvoer. Ik hou nog altijd het liefst een papieren boek in mijn handen, de geur, de kaft, de bladzijden omslaan… Niets gaat boven the real deal, maar ok nu was ik wel content dat ik verder kon met de Tolino 😊.

Dodelijk verlangen stond er al op en het is een thriller van een Vlaams-Brabantse auteur uit Halle. Niets zo leuk als een boek met herkenbare plaatsen lezen en ik was aangenaam verrast. Aspe-achtige literatuur. Spannend en licht verteerbaar.

Meer leesvoer kan je hier vinden.

Aside

Hoe begin je aan een ultrarun?

Tja…. het is mijn eerste keer🙂. En als ik nog maar denk aan wat ik wil doen, schiet ik al in paniek. Het einddoel is te groot, te ver, te moeilijk, te onbekend, te….. Maar met panikeren ga ik niet ver komen. Dus besloot ik om het aan te pakken zoals ik beroepsmatig mijn projecten aanpak: cut it in pieces en maak een planning.

Dit ietwat geschift plan zit al jaren in mijn hoofd, dus ik lees gretig alle informatie die ik kan vinden over ultramarathons, ultralopers, loopschema’s enzovoort. Ik heb een halve bibliotheek aan loopboeken en ben geabonneerd op zowat elke nieuwsbrief en Facebook-groep die er bestaat over lopen. Als de dag ooit kwam dat ik dit effectief ging uitvoeren, had ik dan toch een vaag idee van hoe te beginnen.

Qua training ga ik tot aan de marathon starten met 4 x per week lopen en 3 crossfittrainingen. De 4 looptrainingen zijn onderverdeeld in een herstelloop, een intervaltraining, een tempoloop en een LSD (Long Slow Distance). Lopen & crossfittrainingen worden zoveel mogelijk gespreid over de week en minstens 1 dag volledige rust. Na de marathon is het de bedoeling om naar 5 x per week lopen te evolueren.

Mijn eerste milestones zijn het lopen van de afstanden die ik ken: 10 KM, 10 Miles, halve marathon, marathon (en dan zien we wel weer verder). Qua timing geeft mij dit nog 10 weken tot aan de halve marathon van Brussel op 2 oktober en 6 maanden tot aan de New Orleans marathon op 5 februari 2017.

Ik ga mij aan de “10% extra volume per week”-regel houden met elke 4e week een (relatieve) rustweek. Deze week zal ik starten met 22 weekkilometers, wat na 6 maanden volgens dit schema uitkomt op ongeveer 80 km / week. Meer dan voldoende om de marathon te kunnen uitlopen. Nadien heb ik dan nog een 6-tal maanden om aan 100 km / week te geraken. Sounds like a (crazy) plan no?🙂

Voilà, tot zover het plan, nu de uitvoering.

Als er één ding is dat ik geleerd heb de afgelopen jaren, is dat alles staat of valt met een goede voorbereiding & regelmaat. De theorie klinkt goed maar de praktijk zal te lijden hebben onder excuses zoals te moe, te warm, te koud, teveel pijn, geen goesting, loopkledij in de was, te veel / te weinig gegeten…

Regelmaat is niet mijn sterkste kant, maar ik ken mijzelf een beetje en goede gewoontes brengen een mens al heel ver.

Mijn belangrijkste werkpunten zijn: genoeg slapen, gezond en op normale tijdstippen eten, niet teveel sociale activiteiten / afleiding / diners / … en al mijn trainingen inplannen. Een vrij saai, gedisciplineerd en monotoom leven dus, maar niets komt vanzelf🙂.

Als ik er nu niet aan begin, zal ik mijn droom moeten opbergen om voor mijn 35ste een ultrarun te lopen. Dus ik start gewoon en we zien wel waar ik uitkom🙂.

Status

Road to Ultra

Ik word bijna 35. Het is te zeggen over exact 1 jaar, 3 maanden en 20 dagen.
Niet dat ik niet hou van ouder worden, integendeel elk jaar is mijn leven er alleen maar beter op geworden en ben ik blij tout court dat hier nog kan rondlopen.
Maar ik heb een bucketlist en één item op die lijst is tijdsgebonden.
Ik wil namelijk een ultrarun lopen voor mijn 35ste. So the time is now om in gang te schieten.
Misschien vraag je je af: wat? ultra? waarom? zot geworden?

Wat? Ultra?
Ultrarun is zowat alles boven de marathonafstand. De wedstrijden kunnen onderverdeeld worden in afstandslopen zoals 100 km of 100 mijl en tijdslopen zoals 6 uur en 24 uur of meer. Veel ultraruns zijn trail runs, nu als je deze blog een beetje hebt gevolgd en/of mij een beetje kent weet je dat trails niets voor mij zijn wegens te lomp om langer dan 5 km te kunnen lopen op een trail zonder mijn beide voeten te verstuiken.
Ik heb iets anders in gedachten, namelijk de kustlijn aflopen. Na 10 jaar aan de zee gewoond te hebben, ken ik de kuststeden op mijn duimpje. Ik heb uuuuuuuren gelopen in de wind op de platte wegen van de polders.
En er is niets dat mij zo goed afgaat als een beetje koude, een beetje miezerregen, een beetje wind en platte banen.
Dus om het nu ook weer niet moeilijker te maken dan het hoeft, ga ik niet sukkelen op trails in de Ardennen, maar ga ik “simpelweg” van De Panne naar Knokke lopen.

Waarom? Zot geworden?
Mjah🙂. Waarom kan ik moeilijk uitleggen maar ik heb een innerlijke, onweerstaanbare drive om mijzelf en mijn lichaam tot het uiterste te pushen.
Ik wil weten hoever ik kan gaan, ik wil weten wat ik aankan, ik wil pijn hebben (moet niet per se), maar die overwinnen en iets bereiken wat ik tot dan onmogelijk achtte.
Ik had nooit gedacht dat ik ooit een ten miles zou kunnen lopen, een halve marathon, laat staan een marathon. Blijkt dat dat allemaal wel te doen is, dus waarom geen ultra proberen dan :)?

Dus waar sta ik nu? Niet waar ik wil, maar ach ja kan alleen maar beteren dan hé.
Begin dit jaar was ik in ça va vorm en liepen we de marathon van Walt Disney World, wat megasuperfantastisch magisch was en als je ooit niet weet wat doen, moet je deze zeker toevoegen aan je lijstje.

MarathonWDW1

MarathonWDW2

MarathonWDW

Eénmaal thuis, had ik zoiets van ok, ik kan misschien maar direct verder doen en mij wagen aan een ultra dit jaar.
Het was een halfslachtige poging of eerder een onbestaande poging, want éénmaal thuis ging ik in coach potato modus.
Ik liep niet meer.
Een beetje eigen aan mijn alles-of-niets-karakter. In dit geval niets lopen en alles eten.
En nog een maand later lag ik in het ziekenhuis met een longontsteking.
Nadien volgde een periode van revalidatie waarin ik in tranen op de loopband stond omdat ik niet langer dan 3 minuten kon lopen.
Inderdaad 3 MINUTEN, geen kilometers. Ik was terug gevallen van een marathon lopen naar nog geen 3 minuten kunnen volhouden zonder mijn longen eruit te kotsen.
Ik moest rusten en als er iets is dat ik niet kan is het rusten. Maar een longontsteking laat zich niet commanderen, zelf niet door mij🙂.
Dus rusten was al wat de klok sloeg.
Ik had twee skivakanties in het vooruitzicht, de eerste heb ik moeten annuleren, maar voor de tweede eind maart was ik genoeg hersteld om zonder problemen de prachtige bergen van Les Arcs af te woeshen.
Weer thuis, gaf ik mijzelf een sjot onder mijn gat, deed Google Maps open op zoek naar de dichtsbijzijnde fitness.
Mijn nieuwe verslaving was geboren: Crossfit. (voor de 9gaggers onder ons: I know veggie & Crossfit, ik ben een lopend cliché :))
Beetje bij beetje kwam mijn conditie terug, nam ik mijn loopschema weer op en schreef ik mij in voor mijn derde marathon: de New Orleans Rock ’n Roll Marathon op 5 februari 2017.

En voilà, nu sta ik hier. Met een beetje conditie, een beetje loopvorm, een marathonticket, veel bloggoesting en grootste plannen voor het jaar 2017.
Let’s go!

img_9704-1

Everglades

Uber heeft er een fan bij!

Gisterenavond een nieuwe poging gewaagd om terug in ons hotel te geraken en deze keer verliep het absoluut smooth. Het ritje heeft ons dan ook nog eens niets gekost want op internet vind je tal van coupons voor Free rides voor eerste gebruikers.

Voor ons tweede ritje van deze morgen naar Downtown Miami heb ik een code van mijn account doorgegeven aan Tom, dus hopla voor 2$ een rit van 10 Miles. En vanavond gebruiken we weer hetzelfde systeem maar dan omgekeerd. De tip om zo goed als gratis door Miami te tjolen is dus veel Uber accounts aanmaken en Free coupons doorgeven 😊.
Maar genoeg over Uber want de Everglades staan op het programma. Sinds ik de tekenfilm van de reddertjes zag, wou ik op zo een bootje door het moeras vol alligators varen. En vandaag is het zo ver! 😊

We starten eerst met een kennismaking met Miami, de 4e grootste stad van Amerika. De bus van Miami Tour Company brengt ons langs privé eilanden met flashy jachten voor de deur, gigacruiseschepen en prachtige art deco gebouwen. Helemaal GTA!

Miami Beach, Wyndwood Walls, Little Havana, Virginia Beach: Het is allemaal omtercoolst! We zien de mansions van Puff Daddy, Shakira, Gloria Estefan, …. De locatie waar Gianni Versace vermoord werd en afgelegen wijken ondergespoten door graffiti kunstwerkjes.

   
    
  
 

             

Een minder cool maar aangrijpend moment is het bezoek aan het Holocaust Memorial.

        
In de namiddag rijden we landinwaarts om de Everglades te bezoeken. 1,5 BILJOEN alligators huizen in het natuurpark dus hopelijk zien we er toch eentje.

Als ik de boten zie waar we mee gaan rondcruisen ben ik mijn nopjes. Helemaal zoals ik het gedroomd had met zo een gids boven op een stoeltje en een te luide motor. Spijtig genoeg gaan de hemelsluizen net open als we klaar zitten voor vertrek en gaan we drashnat weer van boord om de Wildlife show te bezichtigen. Cute baby alligatortjes en pythons passeren de revue en dan volgt poging 2 met de boot.
Dit is echt een must-do! Zoo coool om door de Rivers of Grass te varen. Alles om je heen is 1 groene vlakte waardoor het lijkt alsof je door een weiland cruist.

   
    
 Na een tocht van een uur zit onze Miami dag erop en zijn we klaar om naar Orlando te vliegen.
See you in the Magic Kingdom!

Buenvenidos a Miami

Yeps, we zijn weer op reis en dan kriebelt het om te bloggen, dus bij deze start ik het Miami / Orlando / Walt Disney World Marathon verslag 😊. Na onze Maleisië / Singapore rondreis van Juni, hebben we nog een last-minute naar New York geboekt in November. Mijn man is gestart met een blog over NYC met tips, weetjes, restos, todos,…. Er is nog wat werk aan de lay-out en de inhoud maar binnenkort kan je daar alles over onze NY avonturen vinden.

Maar nu zijn we aanbeland in de Sunshine state of the USA. Hoofddoel: de WDW marathon uitlopen want lopen is nog altijd mijn leven en mijn passie. In juli heb ik een coach onder de arm genomen die mij in 6 maanden heeft klaargestoomd van 5 km tot hopelijk 42 km. Na een te lange periode van te weinig loopkilometers, waren het geen makkelijke maanden met blessures, steunzolen, dokterbezoeken en pijnstillers maar eens ik het juiste schoentje met de juiste zool had gepast, stabiliseerde mijn lichaam en kwam al de rest weer vanzelf (met veel training, bloed, zweet en tranen :)).

Als er 1 marathon al effe op mijn bucket list staat is het wel die van Walt Disney World en als er 1 plaats is waar ik de hubbie altijd mee naartoe krijg is het WDW. Dus hij haalde ook zijn loopschoenen weer vanonder het stof en hier zijn we dan. Niet in Orlando maar in Miami. Want de tickets naar Miama waren zo goedkoop dat we onze reis wat vroeger aanvingen, oudejaar hier vierden (lees: na een heerlijke white pizza om 20u in slaap vallen omdat we al 24 u wakker waren) en nu op een bus zitten naar Key West.

Thuis ben ik geen grote fan van het openbaar vervoer of wandelen maar op reis kan ik uren op een bus of trein zitten genieten zonder mij te vervelen en doe ik bij voorkeur alles te voet of per fiets. Taxi’s of huurwagens zijn niet aan ons besteed. Maar dat is toch wel een klein probleem in Miami. Miami is gigantisch groot, uitgestrekt, pokkewarm, openbaar vervoer / voetganger onvriendelijk en dus moeilijk om in rond te geraken als je niet over een auto beschikt.
Gisteren zijn we met de Free shuttle van het hotel naar Dolphin mall geweest. Denk Maasmechelen Village x10 waar we de koopjes van onze leven deden in de Calvin Klein store. Maar om terug te geraken in ons hotel moesten we een dure taxi nemen. Dus dachten we deze morgen Uber eens uit te proberen om op de Pick up locatie van onze Key West tour te raken. De app is fantastisch en gebruiksvriendelijk alleen kwam onze chauffeur er maar niet door. Dan maar opnieuw de taxi….

Maar nu zitten we dus op de bus in het paradijs tussen de Atlantische oceaan en de Golf van Mexico. 

  
De Keys bestaat uit een eilandengroep van 700 eilanden verbonden door een highway van Key Largo tot Key West. Onderweg passeren we een eiland genaamd Marathon wat ik een goed voorteken vind 😊 en nadien volgt wat ooit de langste brug ter wereld was: The 7 miles bridge. De originele brug is deels verwoest door een hurricane en heeft als locatie gediend voor True Lies (de favoriete film van mijn schoonbroer, de slotscène waarbij de terroristen met de limo van de brug duiken is hier gefilmd dus 😊)
Ns een viertal uren rijden tussen de oceanen, mangroves, witte stranden en straten met namen als Banana boulevard, komen we aan op het meest zuidelijke punt van de Verenigde Staten: Key West.

We hebben hier 6 uur vrije tijd te vullen en dat gaan we doen op de fiets. Onze eerste stop is het enigste veganistische restaurant van het eiland: The Sugar Apple. Een smakelijke veggie burger met salade en een aardbeien bananen smoothie en we zijn klaar om de hitte te trotseren. 

   
   
Er is werkelijk geen zuchtje wind en dan is een bike rental veruit de meest aangename manier om het eiland te verkennen. Je kan ook minder actief zijn en een golfkarretje of scooters huren maar wij hebben al lang genoeg stil gezeten en hebben nood aan beweging.

  
Wel ik zal het eiland kort samen vatten: Ik ben blij dat ik het gezien heb maar ik hoef niet per se meer terug te komen. De rit door de verschillende Keys is adembenemend mooi, maar het eindpunt is beyond tacky. Het is een soort party eiland voor de derde leeftijd. Denk aan Benidorm meets Ibiza meets Las Vegas. 

Een mengelmoes van alles voor 5$ winkels, saloons met te luide muziek en giftshops vol lelijke Island brol. Het is op en top toeristisch tot in het belachelijke. Dit is de wachtrij om een foto te trekken samen met de paal waarop staat dat dit het meest zuidelijke punt van de USA is.

  
Dit is de betreffende paal zonder ons, maar wel met 0 seconden wachttijd. 

  
Het hoogtepunt van onze bike trip was een rustig strand waar er live muziek werd gespeeld met Elvis covers (joehoe 😊) en een prachtig zicht op de oceaan.

   
    
 Voor de rest valt er weinig te beleven en is de busrit zelf eigenlijk het beste van de hele toer. Het blijft wel absoluut zijn geld waard en de Keys moet je gezien hebben!