Aside

De marathon van Amsterdam 2012

Zaterdagavond

Ik panikeer. Serieuze paniek. Wtf ga ik doen morgen?? Mijn knie doet nog steeds zeer en ik smeer de rest van de avond mijn benen in met Voltaren en Traumeel. Geen idee of het helpt, maar ik moet iets doen.
Ik controleer voor de duizendste keer al mijn loopgerief en ga dan mijn 3e slapeloze nacht in. Ik ben intussen al serieus moe maar doe opnieuw geen oog dicht door de stress.

Zondagochtend

Doodmoe maar de stress valt gelukkig volledig weg. Douchen en loopkleren aan. Aan mijn rechterarm een armband met ‘opgeven is geen optie’, op mijn linkerarm schrijf ik ‘I run because I can’ en ‘Never ever quit’.
Op naar de start!

Wat een immense massa volk! Ik heb enkel mijn tshirt en korte broek aan en val nogal tussen de ingepakte, bibberende lopers.
Het is voor de meesten geen goed weer: koud, miezel en vooral veel wind.
Mijn ideale omstandigheden :).
Nog snel effe naar toilet in de bosjes en dan op naar het stadion.

0 km

Ik ben onder de indruk! Ik sta hier in het olympisch stadion tussen duizenden marathonlopers: kicken!!!
In ons startvak staan drie toiletten en de resterende tijd tot de start vullen we met wachten om onze blaas te legen.
Tot mijn eigen verbazing ben ik helemaal niet nerveus en ik tetter Mariette de oren van haar hoofd.

Op het grote scherm zien we topatleten en de sfeer zit er goed in. Opzwepende muziek, applaus, gejuich en heeeeeeel veel kippenvel!
De toppers spurten naar buiten en na een dikke 10 minuten lopen ook wij het stadion uit.

En op dat moment besef ik het.
Ik ga 42,195 kilometer lopen, ik ga uren onderweg zijn, het gaat veel zeer doen en no way dat ik opgeef.
Ik kan het gevoel niet beschrijven, maar neem maar van mij aan dat het zot is :).

2 km

Het parcoursplan ken ik inmiddels vanbuiten en ben dan ook heel blij om het Vondelpark te zien. We lopen onder de boog van de 40 km die we op het einde in de andere richting gaan passeren en prent in mijn hoofd dat 2 km peanuts is.
Ik zal dat nog nodig hebben over een paar uur.

Tot mijn verbazing worden we opeens ingehaald door een man met 1 been op krukken. Hij loopt aan een waanzinnig tempo!
Eens we van de verbazing bekomen zijn, begint iedereen luid te juichen en te applaudisseren. Het zoveelste kippevelmoment en er zullen er nog veel komen…

5 km

De eerste verzorgingspost is in zicht maar ik zit nog met een knoop in mijn maag en skip het eten.
Mijn knie doet geen zeer en daar ben ik heel blij om, maar ik heb wel last van de tegenslagen van de laatste maand. 2 weken niet meer gelopen, verkoudheid, buikgriep en darmontsteking: dat voel je.
Ik ben zeker niet in mijn beste vorm, maar ook niet in mijn slechtste. Voor mijn eigen goed beslis ik mijn tussentijden te negeren.
Er valt toch niets meer aan te doen, er is maar 1 weg en dat is vooruit!

8 km

Heb een beetje spijt van mijn te licht ontbijt en dat ik daarnet aan de 5 km niet gegeten heb. Mijn maag knort. Tijd voor een half gelletje. Ik moet wel nog bijna 3 km wachten op de volgende waterpost om de zoetigheid door te spoelen. Grrr beter focussen Kim!
De verklede marathonlopers zorgen voor afleiding. We zien hele groepen met haloweenhoedjes en maskers en ik zie zelf een sumoworstelaar 🙂

11 km

Water!!! Jeeeej! Hoewel ik al bij de laatsten loop gaan de kilometers nog steeds goed vooruit en mijn smile is niet weg te krijgen.
Nog even en we zijn aan de Amstel.
Beloofd een pittig stukje te worden met de aanhoudende wind.

17 km

Poeh! Het waait! En in de verkeerde richting dan nog wel :).
Het is intussen ook een eenzame bedoening aan het worden.
Terwijl het aan de overkant van het water krioelt van de lopers, is het aan deze kant met de trage lopers maar een triestige boel.
Af en toe zie ik eens een loper maar voor de rest is het vooral praten tegen mijzelf.
Weinig huizen, dus ook weinig supporters en ambiance.

20 km

We zijn intussen gekeerd maar de wind blijft maar uit de verkeerde richting komen. Ik loop over de matten na 2 uur 29 minuten met de glimlach.
Af en toe passeren we lopers die het moeilijk hebben en Mariette ontpopt zich tot een fantastische coach! Ze stopt ze eten toe en maakt met iedereen een praatje.

25 km

De eenzaamheid begint te wegen. Ik mis de massa. Mijn tempo zakt serieus. In het industrieterrein is echt geen kat en intussen zijn de laatste lopers zo erg verspreid over het parcours dat ik mij soms belachelijk voel op die enorme brede baan, zo goed als alleen.

Elke loper die ik passeer, spreek ik aan. Ik maak kennis met een sympathieke man uit Glasgow, een meisje met rood haar en krampen en een stokoude Indier die zijn vierde marathon loopt.

Alles wat effe afleiding biedt is welgekomen. We klagen tegen elkaar, vragen ons af waarom we in godsnaam een marathon lopen en de woorden ‘shit’ en ‘hell’ worden regelmatig uitgesproken.
Maar elk gesprek eindigt met veel gelukwensen en het besluit dat we verdomme niet gaan opgeven!

30 km

Yihaaa! Eindelijk! Nu kan ik echt beginnen aftellen. We zijn uit het verlaten stuk en komen terug het centrum in. Straks komt ook de halve marathon er weer bij en daar kijk ik echt enorm naar uit! Ik heb volk nodig rond mij!

33 km

Ow probleem. Mijn energiepeil zakt onder nul. De man met de hamer geeft mij een serieuze dreun. Ik voel mijzelf wegzakken en moet steun zoeken bij de dranghekken. Need food!
Ik ben intussen al meer dan 4 uur aan het lopen, het middaguur is gepasseerd en ik ben moe aan het worden.

35 km

Ik eet een stuk banaan, blijf gelletjes binnenkappen en water drinken maar het gaat van kwaad naar erger.
Ik hoor de mensen mijn naam roepen en zeggen dat ik moet volhouden maar niets dringt nog door. Ben kapot, het is op, de tranen rollen over mijn wangen maar no way dat ik ga stappen of opgeven.
Alles doet zo een verschrikkelijke zeer. Ik wist dat het ging pijn doen, maar dit is echt…. #aaaaaaaaaaaaargh#!!!!

Ik heb zelf geen fut meer om mijn armen gebogen naast mijn lichaam te houden.
Als een zombie sleep ik mijzelf vooruit, de blik op oneindig, ik zie niets van Amsterdam en denk alleen maar: zet gewoon de ene voet voor de andere en blijf dat doen tot je er bent.

40 km

Ben al meer dan 5 uur aan het lopen en de laatste 7 kilometer heb ik niet bewust meegemaakt. Vraag mij niet waar ik heb gelopen of wat er te zien was.
Maar nu ben ik in het Vondelpark!! 🙂
Met het vooruitzicht dat er bijna een einde aan komt, gaat alles weer beter. 2 kilometers duren heel erg lang als je er al 40 hebt gelopen maar dan is daar toch eindelijk het olympisch stadion!!

Pakken volk, luide muziek, iedereen supportert, de laatste 500 meter, de tranen stromen over mijn wangen, de weg wordt smaller, ik zie de ingang van het stadion, nog 200 meter, kippevel, ongeloof, heb ik dat nu echt gedaan??, rondje in het stadion, mijn naam wordt afgeroepen, laatste 50 meter, poseren voor de foto en dan eindelijk eindelijk eindelijk

FINISH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Een heeeeeeeeeel harde dank je wel en petje af voor de super Mariette!

En aan mijn familie: jullie waren fantastisch! Zonder jullie steun, bevoorrading, duwtjes in de rug en aanmoedigingen zou het nooit gelukt zijn.
Ik zie jullie graag!!!!!

Advertenties

Een gedachte over “De marathon van Amsterdam 2012

Merci voor je reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s