Everglades

Uber heeft er een fan bij!

Gisterenavond een nieuwe poging gewaagd om terug in ons hotel te geraken en deze keer verliep het absoluut smooth. Het ritje heeft ons dan ook nog eens niets gekost want op internet vind je tal van coupons voor Free rides voor eerste gebruikers.

Voor ons tweede ritje van deze morgen naar Downtown Miami heb ik een code van mijn account doorgegeven aan Tom, dus hopla voor 2$ een rit van 10 Miles. En vanavond gebruiken we weer hetzelfde systeem maar dan omgekeerd. De tip om zo goed als gratis door Miami te tjolen is dus veel Uber accounts aanmaken en Free coupons doorgeven 😊.
Maar genoeg over Uber want de Everglades staan op het programma. Sinds ik de tekenfilm van de reddertjes zag, wou ik op zo een bootje door het moeras vol alligators varen. En vandaag is het zo ver! 😊

We starten eerst met een kennismaking met Miami, de 4e grootste stad van Amerika. De bus van Miami Tour Company brengt ons langs privé eilanden met flashy jachten voor de deur, gigacruiseschepen en prachtige art deco gebouwen. Helemaal GTA!

Miami Beach, Wyndwood Walls, Little Havana, Virginia Beach: Het is allemaal omtercoolst! We zien de mansions van Puff Daddy, Shakira, Gloria Estefan, …. De locatie waar Gianni Versace vermoord werd en afgelegen wijken ondergespoten door graffiti kunstwerkjes.

   
    
  
 

             

Een minder cool maar aangrijpend moment is het bezoek aan het Holocaust Memorial.

        
In de namiddag rijden we landinwaarts om de Everglades te bezoeken. 1,5 BILJOEN alligators huizen in het natuurpark dus hopelijk zien we er toch eentje.

Als ik de boten zie waar we mee gaan rondcruisen ben ik mijn nopjes. Helemaal zoals ik het gedroomd had met zo een gids boven op een stoeltje en een te luide motor. Spijtig genoeg gaan de hemelsluizen net open als we klaar zitten voor vertrek en gaan we drashnat weer van boord om de Wildlife show te bezichtigen. Cute baby alligatortjes en pythons passeren de revue en dan volgt poging 2 met de boot.
Dit is echt een must-do! Zoo coool om door de Rivers of Grass te varen. Alles om je heen is 1 groene vlakte waardoor het lijkt alsof je door een weiland cruist.

   
    
 Na een tocht van een uur zit onze Miami dag erop en zijn we klaar om naar Orlando te vliegen.
See you in the Magic Kingdom!

Buenvenidos a Miami

Yeps, we zijn weer op reis en dan kriebelt het om te bloggen, dus bij deze start ik het Miami / Orlando / Walt Disney World Marathon verslag 😊. Na onze Maleisië / Singapore rondreis van Juni, hebben we nog een last-minute naar New York geboekt in November. Mijn man is gestart met een blog over NYC met tips, weetjes, restos, todos,…. Er is nog wat werk aan de lay-out en de inhoud maar binnenkort kan je daar alles over onze NY avonturen vinden.

Maar nu zijn we aanbeland in de Sunshine state of the USA. Hoofddoel: de WDW marathon uitlopen want lopen is nog altijd mijn leven en mijn passie. In juli heb ik een coach onder de arm genomen die mij in 6 maanden heeft klaargestoomd van 5 km tot hopelijk 42 km. Na een te lange periode van te weinig loopkilometers, waren het geen makkelijke maanden met blessures, steunzolen, dokterbezoeken en pijnstillers maar eens ik het juiste schoentje met de juiste zool had gepast, stabiliseerde mijn lichaam en kwam al de rest weer vanzelf (met veel training, bloed, zweet en tranen :)).

Als er 1 marathon al effe op mijn bucket list staat is het wel die van Walt Disney World en als er 1 plaats is waar ik de hubbie altijd mee naartoe krijg is het WDW. Dus hij haalde ook zijn loopschoenen weer vanonder het stof en hier zijn we dan. Niet in Orlando maar in Miami. Want de tickets naar Miama waren zo goedkoop dat we onze reis wat vroeger aanvingen, oudejaar hier vierden (lees: na een heerlijke white pizza om 20u in slaap vallen omdat we al 24 u wakker waren) en nu op een bus zitten naar Key West.

Thuis ben ik geen grote fan van het openbaar vervoer of wandelen maar op reis kan ik uren op een bus of trein zitten genieten zonder mij te vervelen en doe ik bij voorkeur alles te voet of per fiets. Taxi’s of huurwagens zijn niet aan ons besteed. Maar dat is toch wel een klein probleem in Miami. Miami is gigantisch groot, uitgestrekt, pokkewarm, openbaar vervoer / voetganger onvriendelijk en dus moeilijk om in rond te geraken als je niet over een auto beschikt.
Gisteren zijn we met de Free shuttle van het hotel naar Dolphin mall geweest. Denk Maasmechelen Village x10 waar we de koopjes van onze leven deden in de Calvin Klein store. Maar om terug te geraken in ons hotel moesten we een dure taxi nemen. Dus dachten we deze morgen Uber eens uit te proberen om op de Pick up locatie van onze Key West tour te raken. De app is fantastisch en gebruiksvriendelijk alleen kwam onze chauffeur er maar niet door. Dan maar opnieuw de taxi….

Maar nu zitten we dus op de bus in het paradijs tussen de Atlantische oceaan en de Golf van Mexico. 

  
De Keys bestaat uit een eilandengroep van 700 eilanden verbonden door een highway van Key Largo tot Key West. Onderweg passeren we een eiland genaamd Marathon wat ik een goed voorteken vind 😊 en nadien volgt wat ooit de langste brug ter wereld was: The 7 miles bridge. De originele brug is deels verwoest door een hurricane en heeft als locatie gediend voor True Lies (de favoriete film van mijn schoonbroer, de slotscène waarbij de terroristen met de limo van de brug duiken is hier gefilmd dus 😊)
Ns een viertal uren rijden tussen de oceanen, mangroves, witte stranden en straten met namen als Banana boulevard, komen we aan op het meest zuidelijke punt van de Verenigde Staten: Key West.

We hebben hier 6 uur vrije tijd te vullen en dat gaan we doen op de fiets. Onze eerste stop is het enigste veganistische restaurant van het eiland: The Sugar Apple. Een smakelijke veggie burger met salade en een aardbeien bananen smoothie en we zijn klaar om de hitte te trotseren. 

   
   
Er is werkelijk geen zuchtje wind en dan is een bike rental veruit de meest aangename manier om het eiland te verkennen. Je kan ook minder actief zijn en een golfkarretje of scooters huren maar wij hebben al lang genoeg stil gezeten en hebben nood aan beweging.

  
Wel ik zal het eiland kort samen vatten: Ik ben blij dat ik het gezien heb maar ik hoef niet per se meer terug te komen. De rit door de verschillende Keys is adembenemend mooi, maar het eindpunt is beyond tacky. Het is een soort party eiland voor de derde leeftijd. Denk aan Benidorm meets Ibiza meets Las Vegas. 

Een mengelmoes van alles voor 5$ winkels, saloons met te luide muziek en giftshops vol lelijke Island brol. Het is op en top toeristisch tot in het belachelijke. Dit is de wachtrij om een foto te trekken samen met de paal waarop staat dat dit het meest zuidelijke punt van de USA is.

  
Dit is de betreffende paal zonder ons, maar wel met 0 seconden wachttijd. 

  
Het hoogtepunt van onze bike trip was een rustig strand waar er live muziek werd gespeeld met Elvis covers (joehoe 😊) en een prachtig zicht op de oceaan.

   
    
 Voor de rest valt er weinig te beleven en is de busrit zelf eigenlijk het beste van de hele toer. Het blijft wel absoluut zijn geld waard en de Keys moet je gezien hebben!

Maleisië – Azië voor dummies

Het is onze laatste avond in Maleisië en die besluiten we met een Pina Colada en een witte wijn. Morgen vertrekken we naar Singapore, dus het is tijd om effe terug te blikken op het fantastische land dat Maleisië is. 

Het is een soort van instapversie voor mensen die nog nooit in Azië geweest zijn. Alles is makkelijker, veiliger, eenvoudiger dan in eender welk ander land van dit continent dat we al bezocht hebben👌.

De mensen zijn op en top vriendelijk, correct, hulpvaardig, oprecht, niet opdringerig (wat een verademing is) en ze spreken voldoende Engels. Nooit hebben we ons onveilig gevoeld (buiten het minibusavontuur) en ze willen je hier echt nog helpen zonder dat daarna het handje opengaat voor geld. 

Het verkeer is ok, te doen, Malay rijden links, maar de wegmarkeringen zijn van de beste die ik al gezien heb, geen chaos, geen claxons, maar vermijd de minivans…. Je zal de straat uiteindelijk wel kunnen oversteken, maar enig minpuntje, zoals bijna overal in Azië, zijn de voetpaden, ofwel onbestaande, ofwel stoppen ze opeens en altijd hebben ze holes waar je zo in kan donderen. 

Qua cleanliness liggen de straten er van een ongekende properheid bij, iedereen veegt en dweilt voor eigen deur. Zelden heb ik een Aziatisch land er zo netjes weten bijliggen (uitgezonderd Japan dan). Natuurlijk heb je hier ook de gaten in de grond die als toilet moeten dienst doen, maar elke fatsoenlijke mall (en die zijn er met hopen) heeft wel een fatsoenlijk toilet 😏.

Maleisië is een Islamland met 90% Moslims, maar alles krijgt hier zijn plaatsje. Baptisten, reformisten, boedhisten, methodisten, elke -ist zijn eigen kerk, tempel, whatever,.. vreedzaam naast elkaar. Of je nu in boerka of met een rok tot net onder je derrière rondhuppelt, alles is goed en niemand kijkt raar op.

Het is ons hier dus super meegevallen, we zijn uitgerust, ontspannen en klaar voor iets nieuws! 😄

Als afsluiter nog wat foto’s van Georgetown, Unesco erfgoed op Penang and we loved it!

   
                

Roadtrip naar Penang

Als we van de boot stappen in Tembeling, kan onze roadtrip naar Penang beginnen.Penang is een eiland voor de westkust van Maleisië, bekend voor zijn fantastische eten en na al de kleffe, never ending porties rijst met groenten, verlang ik naar iets deftig.

Er staat weer een soortgelijk busje klaar als datgene waarmee we van Kuala Lumpur naar Tembeling zijn gereisd en we zijn er niet gerust op.
Onze chauffeur blijkt echter een schat van een Indiër te zijn die ons met de grootste voorzichtigheid naar Cameron Highlands voert. Cameron Highlands ligt op een 4 tal uur rijden, hoog in de bergen en is gekend omwille van zijn vele thee- en aardbeiplantages. Het is een toeristische trekpleister maar wij vinden het eerder lelijk en tacky met zijn rare mix van totaal misplaatste Engelse gebouwen en Maleisische koterij.

   
  


Penang ligt nog eens op 6 uur rijden en we besluiten hier te overnachten en morgenvroeg door te rijden. We moeten op zoek naar een hotel en onze vriendelijke driver stelt voor om ons naar een guesthouse te brengen. De hostel ziet er op het eerste zicht wel ok uit en alleen al om de man een plezier te doen, blijven we. 

De kamer kost 7€ per persoon, geen geld, maar het is een echte shithole om Tommie zijn woorden te gebruiken :). 

De hele ruimte stinkt naar riool, onze matras en kussens zijn beschimmeld, het toilet moet je doorspoelen met emmertjes water, er komt maar een pisstraaltje water uit de lavabo waardoor je handen wassen een eeuwigheid duurt en douchen is al helemaal uitgesloten. 

’s Nachts bevriezen we onder het dunne luizendekentje en ’s morgens sta ik op onder de beten en met jeuksel over heel mijn lijf. 
Maar toch, op een of andere manier heeft het allemaal wel charme. De vrijheid van met de rugzak rond te tjolen en elke dag opnieuw te kunnen kiezen wat je wil doen, vertrekken of blijven, plannen aanpassen en nieuwe plannen maken, dat is het mooiste dat er bestaat! De goesting om terug op wereldreis te vertrekken is zo groot dat we bespreken wat er mogelijk zou kunnen zijn in de nabije toekomst. Een paar maanden door Azië trekken zien we alle twee wel heel erg zitten! We will keep you posted 😊.

De bus naar Penang is van een ander kaliber. Luxueuze, ruime zetels waar je bijna kan in liggen. Zalig! Hier kan ik wel een paar uurtjes in weg dommelen….

Tot de bus opeens midden in de weg stopt. Aan de overkant staat er iemand druk te zwaaien en van alles te roepen. Vanachter een vrachtwagen komt een troep mensen bepakt en bezakt. De situatie heeft iets komisch. Het lijkt wel alsof we een groep vluchtelingen oppikken. In alle haast stappen de mensen in. Er wordt geschreeuwd vanvoor naar achter, een baby begint te huilen, er wordt gebeld en gediscussieerd, het is uit met de rust.

Into the wild

In Taman Negara is massa’s te doen! Dus hierbij een overzichtje van de activiteiten die wij ondernamen:

Night Jungle Walk

Onze eerste kennismaking met het regenwoud en al meteen een toppertje! Met een gids en zaklamp trek je ’s nachts door de jungle op zoek naar dieren. Het was die nacht aan het onweren en dan heeft het echt iets magisch. Het ene moment zie je geen steek en het volgende moment wordt alles opgelicht door de bliksemslagen. 

Ik weet niet hoe onze gids in godsnaam dieren kan spotten in het donker maar we zagen er zot veel: de grootste, harigste spin die ik ooit tegen kwam (familie van de tarantula), een dikke, fluffy, witte rat, wandelende takken en sprinkhanen à volonté, een zwarte schorpioen die zeer misnoegd was dat we hem uit zijn schuilplaats lokten, slapende vogels (zo schattig!) en een groepje drinkende reeën. 

Jungle trekking

Je kan hier zo lang trekken als je wil, maar wij kozen voor de kortere variant waarbij je 3 uur naar boven klimt tot een uitkijkpunt waar je een weids zicht hebt over het regenwoud. Wees gewaarschuwd: trekken / klimmen in een jungle waar het pokkeheet is, er geen zuchtje wind passeert en de luchtvochtigheid skyrockt is niet gemakkelijk. Het zweet loopt continu in straaltjes van je gezicht en het is al een heel werk om het zout uit je ogen te houden :). We hebben er een voorraad zakdoekjes doorgejaagd en je bent echt overal drijfnat. De japkes waren zo slim om een handdoek mee te nemen en dat zou ik volgende keer ook doen. Het was wel muchos fun! Ik vind het super om tussen boomwortels omhoog te klauteren en je voelt je weer een kind in de speeltuin :). 

Alleen opgepast voor bloedzuigers. Ik heb er geen gehad maar bij Tommie kroop er eentje langs zijn schoen omhoog die hij gelukkig wel heeft kunnen afslaan :). 

   
   
Canopy walkway

De activiteit waar ik het meest naar uitkeek en het meeste schrik van had. 

Een canopy walkway is een wandeling tussen de bomen verbonden door een wiebelend brugje en dat op een hoogte van 40 meter. 

Het begon allemaal nog cava, als je een metertje of 5 boven de grond hangt. Maar dan komt de afgrond en is er opeens 40 meter niets onder jou. En voor iemand met hoogtevrees is dat moeilijk :). In totaal steek je 7 bruggen over en elke brug hangt steeds een stukje hoger. De bruggen zijn ook vrij lang (een meter of 50-100) en wiebelen van links naar rechts. Ik moet toegeven, van zodra we op de maximale hoogte waren, ik er niet meer van kon genieten. Ik was meer bezig met ademhalingsoefeningen om mijn hoogtevrees onder controle te houden dan dat ik genoot van het ongetwijfeld prachtige zicht. Het feit dat je ook maximum met 4-5 personen op een brug mag en dat je daar dus eigenlijk een beetje alleen staat hoog in de lucht maakte dat ik nog meer panikeerde. 

Het toppunt was de hoogste brug waar we in het midden opeens met een laddertje een paar meter moesten afdalen. Het angstzweet droop letterlijk van mij af en ik was heel blij van weer op de grond te staan nadien. Maar als je daar allemaal geen last van hebt, vind je het hoogstwaarschijnlijk een fantastische activiteit! 😉 

   
 
Rapid river

De rivier die we oversteken als we naar Taman Negara gaan is een paar kilometer stroomopwaarts wat wilder en daar kan je dus deelnemen aan de rapid river activiteit.

We zijn al een aantal keer gaan raften en dit was wel heel tam in vergelijking met bijvoorbeeld Bali, maar het was tof en we werden goed nat wat altijd aangenaam is in deze hitte. 

Onderweg zagen we ook een leguaan of zoiets van een aantal meter lang. Impressionant beest! Een huid met een patroon zo mooi als behangpapier en een lange bedrukte staart. Ook een beetje schattig lomp, toen hij zich in de rivier wou laten zakken, struikelde hij over zijn eigen poten en belandde hij wat onhandig in het water. 

   
     
Local Village 

Maleisië telt nog een paar duizend aboriginals waarvan er deel woont aan de oevers van de Taman Negara rivier. Met een bootje kan je zo een dorp gaan bezoeken. Normaal gezien laat ik zo een dingen aan mij voorbij gaan, maar het zat bij de rapid river activiteit en we hadden geen keuze.

Ik voel mij altijd extreem ongemakkelijk bij bezoekjes aan local people. Laat die mensen toch gewoon gerust. 

Als we aan land gaan, blijven Tom en ik wat ronddraaien op het strand tot de rest van de groep terug is. 

Onze gids voelt zich echter in zijn nopjes bij de aboriginals en is vast besloten ons te leren hoe we vuur moeten maken en giftige pijlen moeten afschieten. Het werd uiteindelijk nog een leuke namiddag maar 1x is zeker genoeg. 

Tot zover wat wij hebben gedaan, maar er is nog veel meer te beleven. 

Het is absoluut de moeite om hierheen te komen ondanks de moeilijke bereikbaarheid. Terwijl ik dit schrijf, zit ik in weer in de drie uur durende boottocht naar de bewoonde wereld en mijn achterwerk deed al zeer bij de eerste aanraking met de plankenvloer (waarschijnlijk de herinnering van de heenreis :)), dus neem zeker een kussentje mee :).

Onderweg naar Taman Negara

Vandaag vertrekken we naar Taman Negara, met zijn 130 miljoen jaar het oudste regenwoudgebied ter wereld. Er geraken is niet zo evident, veel info is er niet te vinden op internet en de travel agencies die we mailden en belden gaven geen antwoord. 

Uiteindelijk vonden we in Chinatown Han Travel, een kleine reisorganisatie die ons per bus en boot ginder gaat krijgen. En zoals altijd is onze buschauffeur natuurlijk weer de fou van de bende.

De rit naar Kuala Tembeling duurt normaal 3 uur maar hij is vast besloten om ons daar minstens een uur eerder te krijgen. Onderweg houden we meer dan eens ons hart vast als we voor de zoveelste keer bijna een auto / moto / vrachtwagen omver rijden. Tijdens de eerste plaspauze vraag ik hem om het wat kalmer aan te doen met het dreigement dat ik anders zijn busje onder kots. 

Hij kapt wat pillen achterover en zegt dat hij niets kan beloven. Deel 2 gaat van kwaad naar erger. We zitten nu op een eenvaksbaan, maar dat houdt onze chauffeur niet tegen om continu op het vak van de tegenliggers te rijden. Een vrachtwagen recht op je af zien komen, went niet, ook niet na 15 keer. 

Het stond al in de Lonely Planet dat de drivers hier compleet coucou zijn, maar dit is er toch wel een beetje over. We zijn zo ondersteboven van de rit dat we later zullen beslissen om onze reisplannen om te gooien en te vliegen naar Singapore volgende week in plaats van met de bus te gaan.

Als we toekomen in Tembeling moeten we nog met boot naar Kuala Tahan, een dorpje recht tegenover Taman Negara. De rugzakken worden ingeladen en dan vertrekken we voor een tocht van drie uur door de jungle. De omgeving is echt prachtig en in een boot zitten heb ik altijd al fantastisch gevonden, maar na 3 uur op een plankenvloer weet je niet meer hoe draaien om toch nog wat comfortabel te zitten. Onze behind is gevoelloos als we toekomen aan de ingang van het natuurreservaat. 

Op de linkeroever gaan trapjes steil omhoog naar het park, maar wij gaan er af op de rechteroever waar onze kamer is. In het floating restaurant van Han travel krijgen we uitleg over de verschillende activiteiten die we de volgende dagen gaan ondernemen.

En dan worden we met een busje naar de Han Rainforest Resort gevoerd. Stel je er vooral niet teveel bij voor :). Hier wordt er nogal rap “resort” achter iets geplakt. 

Dinner en dan breekt een onweer los. De regen op de daken van golfplaten maakt een oorverdovend lawaai en we vrezen dat ons nachtelijke jungle walk letterlijk in het water gaat vallen. Maar even plots als het begonnen is, stopt het weer en kunnen we beginnen aan ons Taman Negara avontuur… 

Gelukkige vaderdag daddy en Marcus!!!!🌻