Niagara Falls

Vroeg uit de veren voor (hopelijk) de highlight van ons bezoek aan Canada: The Niagara Falls!
Onze gids, Nathan, is een Israëlische Canadees met een Indisch accent en kondigt al onmiddellijk een detour van 45 minuten aan wegens een crash op de highway.
Dat geeft ons alle tijd om te discussiëren over onze reisplannen.
We zitten namelijk met een probleem…

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten legt een Shutdown de USA gedeeltelijk plat. Onze volgende bestemming is Washington en daar valt nu niet veel te beleven. We hebben beelden gezien van een verlaten stad en zelf het Lincoln Statue bezoeken zit er niet in.
We hebben zo lang mogelijk gewacht om een beslissing te nemen in de hoop dat de Shutdown zou opgelost zijn, maar het ziet er momenteel niet goed uit.
Aangezien we overmorgen al vliegen moeten we nu weten wat we gaan doen.
Na lang wikken en wegen hebben we besloten om vervroegd naar huis te komen.
We gaan toch naar Washington vliegen (jeeej airmiles!) en van daar direct door gaan naar Chicago voor een dag of 4 om dan naar Brussel te vliegen.

Maaaaaaar…. niet getreurd we gaan in schoonheid eindigen en er nog een klein Europees vervolg aanbreien onder de vorm van een verblijf in Disneyland / Efteling.
Dat is toch de ideale afsluiter niet? 🙂

Onze eerste stop in Niagara zijn de Horseshoe Falls, bovenop de Canadese zijde van de Niagara Falls.
Het water stort met zo een kracht naar beneden, dat er een grote mistwolk weer opstijgt en vervolgens onder de vorm van regen boven ons hoofd oplost.
Beneden aan de voet van de watervallen nemen we “The maid of the mist”, een boot die ons zo dicht bij brengt dat onze blauwe poncho’s absoluut geen overbodige luxe zijn.
De Falls zijn machtig!!!
Lunch is buiten met een prachtig zicht over de Amerikaanse en Canadese watervallen en op de achtergrond zingt een coverbandje “Summer of 69”.
Kan het nog beter? 🙂

20131012-091814.jpg

20131012-092229.jpg

20131012-092742.jpg

20131012-114437.jpg

20131012-142457.jpg

20131012-142658.jpg

20131012-142933.jpg

20131012-143219.jpg

20131012-143422.jpg

20131012-143601.jpg

20131012-143845.jpg

Afbeelding

Toronto – De coolste stad ter wereld!

Ik ben gewoonweg in de coolste stad ter wereld!!!!
Serieus, Toronto kicks New Yorks ass en goed ook.
Auckland en Hawaii zijn naar de tweede en derde plaats geschoven.
Nothing beats Toronto!!!

(Het feit dat er meer dan 100 vegi restos zijn, zit er ook voor iets tussen :), check mijn volkorenburgerbroodje met groentenburger, ajuin in quinoakorst, veganaise en sweet patato fries :))
Wazaaaaaaaaaaa :)))

20131010-194217.jpg

20131010-194351.jpg

20131010-194404.jpg

20131010-194420.jpg

20131010-194437.jpg

20131010-194558.jpg

20131010-194611.jpg

20131010-194728.jpg

20131010-194740.jpg

20131010-194753.jpg

20131010-194806.jpg

20131010-194820.jpg

20131010-194945.jpg

20131010-194957.jpg

20131010-195128.jpg

20131010-195141.jpg

20131010-195222.jpg

20131010-195232.jpg

20131010-195314.jpg

20131010-195324.jpg

The haunted walk of Ottawa

It’s a rainy day…
En wat past er beter bij een druilerige, grijze, koude herfstavond dan een spooktoer door de stad?
Ik ben wel geen held als het op griezelen aankomt, dus voor de start drinken we ons moed in in de Irish pub next door.
De eerste Baileys warmt mij op en na een tweede ben ik good to go :).

We zijn weer geboren voor het geluk en hebben een privé toer!
Onze gids draagt een lange cape en lantaarn, het is donker, geen kat op straat en ik zit al helemaal in de sfeer.
De route gaat langs schoolgebouwen, oude huizen, parken en het kanaal en onze gids weet er steeds een creepy plekje uit te kiezen voor een spooky verhaal. Ik krijg meer dan eens de bibber op mijn lijf en op een bepaald punt in het verhaal spring ik zelf omhoog vant verschiet, maar er is 1 waar gebeurd verhaal in het speciaal die de haartjes in mijn nek deed omhoog rijzen.

Ik zie dat het in België ook druilerig weer is, dus zet je in de zetel met een fluffy dekentje en een goeie Baileys en griezel mee…

(Wij hoorden dit verhaal onder een brug over het kanaal, helemaal alleen, in een donkere nis…)

“The cabine in the woods”

In de jaren zestig in een dorpje niet ver van Gatineau kocht een koppel een bebost lapje grond aan de rivier. Hun intentie was om er een vakantiepark met houten chalets op te bouwen.
Het eerste jaar is hun eerste chalet af, waarin ze zelf hun intrek nemen.
Op een nacht schrikt de man wakker…
Hij hoort zware voetstappen op de gelijkvloers ronddwalen in de chalet.
De stappen worden steeds luider en luider tot het opeens gedaan is.
De volgende ochtend vertelt hij dit tegen zijn vrouw. Ze kijkt hem verschrikt en tegelijk opgelucht aan.
Ze hoort de stappen al weken en ze dacht dat ze gek werd.
Blij dat ze niet de enige is die de stappen hoort, besluit ze haar moeder uit te nodigen en af te wachten of het opnieuw voorvalt.

Intussen is hun tweede chalet ook af, de moeder is ter plaatse en krijgt haar eigen cabine in the woods. De moeder gaat slapen en opeens… voetstappen… steeds luider wordende voetstappen.
De moeder gaat de dag nadien naar haar dochter, overstuur dat deze haar nachtrust heeft verstoord door ’s nachts rond te dwalen in de chalet.
De dochter trekt wit weg en stamelt dat ze helemaal niet in de chalet is geweest.

In de jaren die volgen maken bezoekers regelmatig melding van voetstappen in hun huisje.
Maar het ergste moet nog komen…
Op een nacht wordt een man wakker en onmiddellijk heeft hij het gevoel dat er iemand in de kamer is.
Hij draait zich om en kijkt recht in de ogen van een vrouw die over hem heen staat gebogen.
De vrouw heeft lang, donker, nat haar en een trieste blik.
Als hij haar wil aanraken, verdwijnt ze spoorloos.

Het koppel dat het park uitbaat is nu helemaal van slag door deze gebeurtenis en besluit op onderzoek te gaan.
In de archieven van de bibliotheek vinden ze het verhaal terug van een Canadees meisje en een Europese jongen. Het koppel was tot over hun oren verliefd maar haar ouders wouden niet toestaan dat ze met een niet-Canadees zou trouwen. Ze vluchtten weg van familie en vrienden en wouden de rivier over steken van Ottawa naar Gatineau om daar samen een nieuw leven te beginnen.
Helaas voor hun was de rivier die nacht heel wild en de boot kapseist.
Het meisje verdrinkt op de plaats waar het vakantiepark aan de rivier staat.

Het koppel is nu overtuigd dat het de geest van dit meisje is, die ronddwaalt in de chalets.
Jaren gaan voorbij. Het koppel krijgt kinderen en kleinkinderen.
Op een dag is de 15-jarige kleindochter op bezoek samen met haar vriendinnetje.
Ze wandelen rond in de bossen en rusten uit op de heuvel.
De kleindochter wilt iets vertellen tegen haar vriendin, maar deze kijkt verschrikt voor zich uit.
De vriendin draait zich om en zegt:
“Ik heb juist een geest gezien.
Een vrouw met lang, donker nat haar. Ze keek zo triest.
Ze zei mij dat ze met haar verloofde gevlucht is, de rivier over naar Gatineau.
Maar die bewuste nacht was de rivier wild.
Ze konden amper de boot onder controle houden.
Ze keek bezorgd over de rivier uit, draaide zich om en zag haar verloofde.
Hij nam haar vast, twee handen rond haar keel, en gooide haar overboord.”

20131007-233958.jpg