Tokyo –> Dubai

Onze laatste dag in Tokyo brengen we door in de buurt van ons hotel. We nemen een kijkje in het park van het Imperial Palace en gaan dan naar de business wijk.
In New York heb je 1 5th avenue, hier heb je in elke wijk wel zon straat vol met luxemerken en geparfumeerde dames.
De basement floor van de department stores is wel altijd een bezoekje waard. Dat is namelijk meestal een food floor.

Beeld je de innovation in in Brussel, zo een volledige verdieping met fancy voedselstandjes, elk uitgebaat door minstens 5 verkopers, het eten zo uitgestald dat je zou denken dat ze diamanten verkopen.
In de fruitafdeling kreeg elke appel zijn eigen display en belichting. Te zot voor woorden en dat zijn ook de prijzen: 5 euro voor een appel, 4 euro voor een klein stokbrood, 7 euro voor een mini loempia van 3 centimeter.

We kijken onze ogen uit en zijn verbaasd dat dit ook verkoopt! Al het eten wordt afzonderlijk in cadeauverpakking verpakt. Hier kan dan ook alles!

Ik ga Tokyo missen. We komen zeker terug! Tokyo – New York: 1-0

In de late namiddag is het tijd om koers te zetten naar Dubai. Een vliegtuigreis van 12 uur later staan we om 5 uur smorgens in de hitte te bakken.
Alles daarover in de volgende post!

Shinjuku

Het plan was goed: de walking tour in de Shinjuku area uit de Lonely Planet. De uitvoering was weer wat minder, we liepen nog maar eens verkeerd maar kwamen veel interessants tegen…

Shinjuku is zo een beetje het margi deeltje van Tokyo. Moeilijk te geloven dat er zo een area bestaat, maar het is er wel degelijk. Achtergelaten vuilnis, overal blikjes bier en sigarettenpeuken. Oh wat een schok, Tokyo is normaal :).

Het is de uitgaangs / hoeren / gay buurt waar we smorgens in rondlopen. Shinjuku wordt nog wakker van een stevige nacht en overal zijn de restanten te zien. Luide, dronken jongeren zwalpen cafes uit, een jongen probeert zijn ladderzatte vriendin op te rapen van de straat, een man komt in badjas uit een love hotel en hier en daar zien we al een vroeg flyermeisje.

De love hotels kan je boeken voor een nacht of om te rusten (lol), in de casinos is er zoveel lawaai van muntjes die vallen dat we de ene deur binnengaan en de volgende weer buiten, de ontblote stripfiguren staren ons aan en taxis zetten mannen af in deze louche straatjes.

We zoeken onze weg terug naar de metro, eten onderweg een tofu en bonenburger en zetten dan koers naar de earthquake hall.
We zien samen met een groep girls scouts een film over een aardbeving in Tokyo en mogen dan naar de simulator.
Er wordt een eetkamer nagebootst met tafel en stoelen waarop we moeten plaatsnemen en de bedoeling is dat we dan schuilen onder de tafel als de aardbeving begint.

We zitten neer op de stoel en ik verwacht er eerlijk gezegd niet veel van. Ik kon er niet meer naast zitten :).
De grond begint te schudden en we worden van links naar rechts gegooid. We kruipen vlug onder tafel en dan wordt het nog erger, ik stoot mijn hoofd tegen het tafelblad en moet de poot stevig vast houden om min of meer op dezelfde plaats te blijven.
Dat was fun! De simulator dan, wil ik nooit in het echt meemaken!

Onze enthousiaste gids neemt ons vervolgens mee naar de volgende simulator waar we leren hoe we door een donkere met rook gevulde kamer moeten bewegen en daarna mogen we met brandblussers spuiten.
Na een 1,5 uur luisteren naar Japans zonder ondertitels hebben we het wel gehad en gaan we naar een organisch restaurant voor tempura.

Eindelijk! En het was lekker ook :).

Markten en manga

Vandaag willen we een bezoekje brengen aan de bekende fish market in Tokyo Bay. Aan de metro uitgang is het gezellig druk en de menigte stroomt naar de ingang van een tempel. Op het pleintje voor de tempel is een markt met allerlei voedselstandjes. Alles ruikt overheerlijk! De tweede stand is een Indier en we nemen een kaartje mee voor later.
Aan de trappen van de tempel staan mannen klaar in een soort van Kimono die per twee poseren voor de foto. Er is iets gaande maar we snappen niet goed wat juist.

Dan maar verder op zoek naar de vismarkt. Op weg daar naar toe passeren we de Outer Market. Een kluwen van kleine straatjes volgepropt met eetstandjes, restaurantjes, fruit en groententelers, messenverkopers, winkels met cosmetica,… Ik zie een standje met tempura, iets waar ik al de hele vakantie zin in heb. Hier komen we zo hard terug straks!

De vismarkt zelf is moeilijk te vinden en tegen dat we er aan komen is de grootste bedrijvigheid al gepasseerd. Al blijft het wel indrukwekkend: een groot terrein vol kranen, heftrucks, camions, mannen in laarzen die kisten vis aansleuren, overal bloed en water, vissenkoppen en visingewanden.
Naast de markt zijn er smalle steegjes met tientallen sushi restaurants waar de Japanners maar al te graag voor in de rij staan :).

We keren terug naar de Outer Market en schuifelen voetje voor voetje door de druk bepakte straten op zoek naar iets eetbaars. Zoveel proevertjes, maar ik ben geen held in dingen eten waarvan ik niet weet wat het is. Je weet maar nooit dat ik een op een vissenoog zit te kauwen ofzo :). De dame van het tempurastandje is zeer onvriendelijk en wijst naar een engels plakaat dat ze geen tempura verkoopt zonder danda of zoiets. Geen idee wat dat is dus dat slagen we over.

Terug naar de Indier op het tempelplein. We vragen waar zijn restaurant is: just 5 minutes down the road. Hmmm we zijn in India geweest, no way dat dat resto op 5 minuten ligt.
Vol goede moed beginnen we te stappen om uiteindelijk niets te vinden.
We vragen de weg aan de Japanse politie op de fiets: terug, links, rechts, en dan we rechts ……
Grrrr we hadden het kunnen denken….
Een half uur later vinden we dan toch uiteindelijk het restaurant waar we naan, vegetable curry en lassi krijgen en dat smaakt.

Onze volgende stop is Hinode pier waar we de boot gaan nemen naar Akasaka. De pier vinden is alleen geen piece of cake. 
We lopen hopeloos verloren, belanden in tempels en parken, zien vanalles en nog wat maar geen pier.
We vragen de weg aan twee buitenlanders en krijgen te horen dat we ver weg zijn van waar we moeten zijn. Ze wensen ons good luck en fietsen door.

Het wordt intussen steeds later en we moeten de laatste boot hebben voor zonsondergang.
Dan maar een taxi nemen…
Een chance dat we dat gedaan hebben want we zaten inderdaad ver van de pier. Ons tarief blijft maar oplopen en bij de eerste pier die we zien laten we de taxi stoppen, de rest wandelen we wel naar de volgende pier.
Eenmaal aangekomen bestellen we tickets, wachten we twintig minuutjes en varen dan langs de skyline van Tokyo naar onze volgende bestemming: een tempel in Akasaka.

Elke keer als je denkt dat je het allemaal gezien hebt, verbaast Tokyo opnieuw. Compleet andere buurt dan alle voorgaande. Druk zoals altijd maar op een chaotische neonverlichting manier. Overal billboards, flashy lichten, Times Square op speed. 

En temidden dat alles onze tempel. 
Al de hele week zijn we overal zo goed als de enigste buitenlanders, maar hier krioelt het van de westerlingen.
De weg naar de tempel is bezaaid met felverlichte tacky shops met overpriced souvenirs. Overal mensen, lawaai, risjkas, heel klein beetje India :). Love it!
De tempel zelf is groot en mooi. We zuiveren ons met rook en kijken naar de japanners die buigen, klappen en nog eens buigen.
Stipt om 17 uur horen we een gong en sluit het boeltje.

Tijd om koers te zetten naar Electric town: het mekka van de geeks :).
Ooit the place to be voor alle elektro, nu heeft ook de mangapornindustrie daar zijn plaatsje verovert. We komen uit de metro en onmiddellijk valt het lage aantal vrouwen op. Overal metershoge afbeeldingen van halfnaakte stripfiguren, shops zo volgestouwd met pcs, laptops, usbsticks, …. dat je met moeite nog binnen kan, alles heel schreeuwerig, luid en flitsend.

Maar het weirdste moet nog komen: de mangaporn en bijhorende flyermeisjes.
De Japanners hebben iets met schoolmeisjes en serveersters. Om de meter staan er meisjes (vrouwen hoop ik, maar ze zien er niet ouder dan 12 uit) gekleed in schooluniforms met minirokjes met kant onder en jaretelles, het haar in twee staartjes of waitress / maid outfits, allemaal zo kinderlijk en sletterig tegelijkertijd mogelijk.
Ze delen kaartjes uit van maiden cafes waar je godmagwetenwat kan doen (ik wil het niet weten :)), of wijzen naar “sexshops” met dvds vol mangaporno, weird weird weird.

Na deze fantastisch dag is het tijd voor te eten en wat is een betere afsluiter dan indisch? 🙂
Het superlekkere eten van India en de hygiene van Japan: perfect match!

Weird weetje van de dag:
Alles staat hier aangeduid in meters tot je bestemming.
Bijvoorbeeld het aantal meters tot het metrostation, maar ook het aantal meters tot werken of het toilet.
Dan krijg je van die grappige bordjes zoals:
Nog 34 meter tot het toilet.
Nog 30 meter tot het toilet.

Aside

Vegie in Tokyo

Een uitdaging is wel het minste wat je er kan van zeggen.
In de week dat we hier waren hebben we uiteindelijk 4x Indisch, 3x Italiaans (pizza en spaghetti in Disney), 1x bekertje frietjes, 1x organic, 1x japans, 1x burgers, veel popcorn, smoothies en elke dag een stuk fruit gegeten.

Fruit is hier zo goed als niet te vinden en ook nog eens pokkeduur. Je kan makkelijk tot 5 euro betalen voor een appel. In de Natural House bleek 2 euro dan uiteindelijk nog goed mee te vallen. Ze hebben er ook smoothies en je kan er een lunch box vullen met wat groenten. Daarnaast verkopen ze ook enkele voorverpakte vegetarisch snacks.

In de SunRUs kan je ook individueel verpakte bananen vinden voor ongeveer een euro per stuk. Ik starte elke dag met een banaan een halve liter water en dan begon letterlijk de zoektocht naar middageten.
We zijn hier ontelbaar keer verloren gelopen. Wat ook leuk was, want zo kwamen we veel toffe dingen tegen. Maar als je hongerig bent en op zoek achter dat ene restaurant waar ze iets vegi hebben, dan wil je er gewoon zo rap mogelijk zijn.

De laatste dag hebben we trouwens ontdekt waarom we steeds verloren liepen: de kaarten zijn hier niet georienteerd naar het noorden :s.
De ene keer staat het noorden linksboven, dan weer rechtsonder, zolang hun infomapje er maar mooi uitziet.
Kijk dus altijd in de linkerbovenhoek van het informatiebord waar het noorden ligt, voor je zoals ons de taxi moet nemen om terug op je beginpunt uit te komen.

Wat het ook niet makkelijk maakt is dat veel straten enkel een japanse naam hebben en dat huizen niet genummerd worden.
Veel restaurants worden aangeduid met de wijk en de building waarin ze liggen en vervolgens de floor van het gebouw. Het kan dus evengoed zijn dat je resto zich op de twaalfde verdieping bevindt. Enkel de restaurants op straatniveau bekijken is niet genoeg, er is immers nog een heel gebouw met plaats voor vele restos :).

Indian food is the way to go: ze praten engels, verstaan het concept vegetarier en hebben nog eens lekker eten ook :).
We zijn uiteindelijk 3x in Nataraj beland en vonden ook een goede Indier in Tokyo Bay (Samgan dacht ik).
Voor een beperkt budget zijn de lunch sets voor ongeveer 10 euro zeer voordelig: all you can eat buffet met rijst, naan, 4 soorten curries, dessert, salade, koffie, thee en water.

Een aanrader was ook de keten freshness burgers. Het duurde even voor ze door hadden wat we wouden, maar uiteindelijk hebben we daar supperlekkere tofu en bonen burgers gegeten met patatjes en vers fruitsap.

Zoals reeds gezegd, geen enkel resto met vegi in zijn naam had effectief vegetarisch eten (voor hun is vis namelijk ook vegi). Het is enkel een verwijzing naar het feit dat er ergens wel groenten in zitten.
De keten vegetaria heeft wel een tiental groenten en fruit smoothies die betaalbaar zijn.
Ook vond ik onze groentenschotel in vegi-table echt superlekker!
In de Harajuku buurt kan je vegan eten in Mimisuko house. Paul McCartney en Stevie Wonder aten hier ooit en het is een zeer gezellig food concept resto waar we tempura, noodles en vegan pizza veroberden.

Als je als vegi / vegan naar Tokyo komt neem zeker een briefje mee met in het Japans op wat je niet eet (is dikwijls van pas gekomen) en zoek al zoveel mogelijk op op voorhand (sites van Happy Cow, Vegi in Tokyo, Lonely Planet, …)

Smakelijk!

PS: het kan zijn dat ik de namen van de restos niet helemaal goed heb, maar zit momenteel redelijk cramped te typen op de trein naar luchthaven.
Je kan het meeste terug vinden in de Lonely Planet van Tokyo.

Weird fun stuff

Alle Japanners (mannen en vrouwen) hebben altijd een soort van vierkantig felgekleurd sponzen doekje mee voor alle soorten doeleinden: ze halen het boven in het toilet om hun handen af te drogen, ze houden het voor hun mond bij gebrek aan een masker, ze maffen ertegen in de metro, …
Zelf de kids en babies hebben hun eigen miniversie, best wel cute :).

De kledij…
Wij zouden opgepakt worden moesten we zo rondlopen :). In Disney is het dan helemaal te gek om rond te lopen, alsof Mickey Mouse ontploft is in hun kleerkast. Denk aan mini Minnie Mouse rokjes met jaretelles onder, dikke wollen uggs (terwijl het hier om te bakken is), Goofy hoofddeksel, doorkijk kanten blousse, fluffy berenhoofd rond de hals, Mickey sleutelhangers en dat allemaal op 1 persoon.
Het straatbeeld is in ieder geval nooit saai :).

Japanners zijn kuddebeesten. Als er eentje aan het wachten is voor iets, dan moet het wel interessant zijn en duiken er prompt twintig andere op.
We hebben ze hier zien wachten voor vanalles en nog wat:
– de langste wachtrij in Disney was die om op de foto te kunnen gaan met Mickey. Hou u vast: 120 minuten.
– in een food court zagen we een 50 tal mensen wachten voor een boerenbrood. De rij was zo lang dat ze af en toe moest onderbroken worden om mensen door te laten. Dus stonden er her en der mini rijtjes met japkes in uniform die alles in goede banen leiden.
– waar er restaurants zijn (zo goed als overal dus), zie je wachtrijen, 20 a 30 mensen die wachten op hun bordje noedels… Crazy!
– in Disney zitten ze al een uur op voorhand te wachten op een kleurig plastieken napje langs de paraderoute. Wij kwamen een minuut op voorhand toe en zagen evenveel :).

Alles kan je hier krijgen uit een machine, de coolste drankjes in alle kleuren van de regenboog, tickets voor een japanse maaltijd, …
De machines zijn overal te vinden, zelf in een uithoek van Tokyo en meestal staan er een 5tal naast elkaar.
Tom heeft hier veel werk met alle smaakjes uit te proberen :).

Ze zijn zooooo proper. Niet alleen buiten is alles proper. Ze doen er ook alles aan om hunzelf proper te houden.
Overal krijg je vochtige doekjes en is er desinfecterende gel te vinden. Op elke hoek van de straat is er een zeeeeer propere toilet met alles wat je maar kan nodig hebben.

Japkes tjaffelen, slenteren, sloffen…
Hun schoenen vallen steevast uit omdat ze te groot zijn en hun slippers zijn steeds te klein.

Japanners zijn de max :)!

Aside

Disney Tokyo!

A dream come true! Naast Parijs, Anaheim en Florida kan nu ook Tokyo worden afgevinkt en ik vind het ook nog eens het mooiste park ter wereld. Disney Sea dan toch…

Het pretpark is makkelijk bereikbaar met de metro en trein maar je zal wel serieus wat kilometers in de benen hebben. De stations zijn hier huuuuuge! Je kan makkelijk 10 minuten wandelen om over te stappen in hetzelfde station. We zagen vandaag zelf een station met meer dan 20 (!!!) uitgangen die een serieus eind uit elkaar lagen.
Maar eenmaal dat achter de rug is, sta je dus voor het mooiste park ter wereld. Een park gebouwd met zoveel geld dat het niet anders meer kan dan fantastisch zijn.
En dat was het ook…

Zotte theming, de vriendelijkste cast members, extreem proper, prachtige attracties, fin bon gewoon doen dus.
Maar er waren ook wat minpuntjes.
Het is het eerste pretpark ter wereld waar we met honger rondliepen.

De Lonely Planet zegt: Japan can be a frustrating place for vegetarians. Wel dat is nog een understatement, Disney Tokyo is de hel voor vegetariers.
Er zijn welgeteld 2 restaurants waar iets eetbaars te vinden is. Eentje was al direct volgeboekt, in het tweede waren enkel mini margerita pizzas te krijgen.

We hebben echt elk restaurant gecheckt maar Japanners zijn grote fan van vis en vlees en zelf tofu komt met reepjes pork :s.
Nu zou je kunnen zeggen: vraag dat dan zonder varkensvlees.

Maar dat is het volgende minpuntje: ook in Disney spreken ze geen woord Engels. Dat is toch echt niet te verstaan?? Zelfs bij guest relations konden ze ons niet helpen.
Bij elke Engelse vraag, halen ze met de eeuwige glimlach een plakaat boven met wat standaard Engelse zinnetjes.

Ik die honger heb en een Japanner die mij niet verstaat: slechte combinatie!
Gelukkig was er popcorn in verschillende smaken: de ontdekking van de dag :).
We probeerden curry, black pepper, caramel, chocolate en honey: allemaal delicieus.

De dag nadien in Disneyland pakten we het beter aan: onmiddellijk naar het enigste restaurant met de enigste vegetarische schotel van het hele park voor dinner reservatie.
We hadden dat beter ook voor de lunch gedaan…
Geen enkele vegi pizza te vinden, dan maar wat zielige frietjes zonder mayo :(.

Savonds waren we opnieuw uitgehongerd en stapten we met grote verwachtingen het restaurant binnen.
We bestelden de vegetarische diner en kregen vervolgens een bord met 4 blaadjes sla (en dat mag je letterlijk nemen!). Ik vroeg er een broodje bij: no can do.
Man man man, Tokyo en in het bijzonder Disney is een flop op het gebied van eten.
Na de sla volgde nog een spaghetti met wat groentjes, maar het was toch een grote teleurstelling.

Terug naar Disneyland. Ook een zeer mooi park, maar de andere Magic Kingdoms moeten niet onderdoen. De cast members lopen over van vriendelijkheid en zijn bijna robotten met hun steeds herhalende bewegingen maar vanaf het moment dat er iets misloopt heb je er níets aan.
We wouden tickets bestellen voor een parkshow maar ze kwamen niet uit de machine. Bij de tweede poging kregen we de melding dat we maar 1 show per dag konden zien.
Met handen en voeten probeerden we uit te leggen dat de tickets niet geprint waren, maar niemand die er iets van verstond. De plakaat met de standaard engelse zinnetjes werd weer boven gehaald en dat was het dan. Zo frustrerend!!!!

Maar al bij al hebben we wel twee fantastische Disney dagen gehad en het is de reis naar de andere kant van de wereld absoluut waard.
Op naar Hong Kong :)!

Tips en tricks:
– koop een herlaadbare pasmo kaart voor het openbaar vervoer, daarmee kan je ook de monorail in Disney betalen
– zorg altijd dat je een plastic zakje meehebt voor je afval, want je geraakt dat nergens kwijt
– stap zoveel mogelijk over in ‘kleine’ stations, beperkt de vermoeiende metrowandelkilometers
– reserveer direct de restos voor lunch en diner bij aankomst in het park
– ga daarna achter fast passes (nieuwe mogelijk om de 2 uur).
Ik zou deze nemen:
Disney Sea: Journey to the center of the earth, Tower of terror, Toy Story
Indiana Jones kan je single riden.
Disneyland: Poohs honey hunt, Monsters inc, Space mountain
– doe zoveel mogelijk walkthroughs en kleine attracties in de voormiddag en tijdens de parades.
Japkes zijn grote paradefans en staan al een uur op voorhand te wachten. Na 19 uur loopt het park leeg en kan je de grote attracties zonder veel wachttijden doen.

Meer info op http://www.pretparkland.be (podcast komt binnenkort online)!

Ik heb trouwens weer technische problemen met mijn Blackberry (de derde intussen al :s, dat ding is echt niet travelproof), dus de fotos volgen later…

Xxxx

Tokyo: vreemd, vermoeiend, fantastisch

Yeps, I know, loop een beetje achter…
Komt door de vermoeidheid in de titel. Lange reis, jetlag, rondtjolen in Tokyo, 25 uur rondgelopen in Disney, elke nacht er laat in, klaar wakker om 2 uur snachts en er weer vroeg uit: dat doet wat met een mens :).

Maar ik heb massaaaaas te vertellen!
Beginnen bij het begin…

Tokyo in de klare: supercool!
Na een moeilijke nacht (jetlag) en ochtend (geraakte er toch niet uit) is het tijd om Tokyo te verkennen.

Eerste stop: ontbijt. Blijkt moeilijker dan gedacht. Het is echt vreemd om in een land te zijn waar ze jou niet verstaan en omgekeerd en ook nog eens niets leesbaar is.
Ik had gedacht dat de japkes beter engels spraken, maar de realiteit is dat ze geen woord engels spreken of verstaan. Het is behelpen met veel gebarentaal en klanken.
In de supermarkt is alles voorverpakt en bedrukt met veel japanse tekens. Ik riskeer mij niets en loop enkel met water weer naar buiten.

Op naar de metro voor een nieuwe uitdaging. Een spinnenweb van 15 lijnen, maar zoals alles in Tokyo druipt de efficientie er weer vanaf waardoor we redelijk rap op bestemming geraken: Ginza.
Ofwel, 5th avenue in Tokyo. We kijken onze ogen uit, de poepchique winkels en buildings, de extreme properheid van de straten (werkelijk geen vuiltje te bespeuren), maar de grootste bezienswaardigheid blijken toch de Japanners zelf te zijn.

Wtf hebben die aan?? Moesten wij zo gekleed zijn, je zou denken dat het carnaval is :). Later op de dag blijkt dat het ergste nog moest komen…

De honger begint te knagen, maar we hebben geen idee waar we zijn. Zo goed als alle straatnamen zijn in het japans en orienteren blijkt toch een stuk moeilijker dan gedacht zo.

In de Apple Store vinden we een meisje die engels spreekt (de enigste die we tot nu toe zijn tegen gekomen) die ons op weg zet naar ons restaurant.

Ik had op voorhand al wat opzoekwerk gedaan voor veggie restos en zo komen we terecht bij een indier: Najarato of zoiets :).
4 soorten curry, naan en rijst a volonte. Het smaakt!
Daarna nog effe Abercrombie & Fitch binnen, broerke ge zou jaloers zijn! De winkels zijn hier zotter dan zot! We zijn het er alletwee over eens: het is impressionanter dan New York.
Wil al veel zeggen he 🙂

In de namiddag nemen we de metro naar de alternatievere buurten met zijn Harajuku meisjes, hoerenbuurten, tempels en verklede role playing jongeren.

We kijken opnieuw serieus onze ogen uit. Dit is Japan zoals we verwachtten: druk, overal tekenfilmfiguren, high tech snufjes, onecht, surrealistisch, manga, ordelijke chaos, zoooo heel erg proper, overweldigend, zotjes zotjes zotjes!

We bezoeken Love Hill, een tempel in een oase van rust en het centrum van Harajuku wat een echte freakshow is.
Ik betrap er mij op dat ik meer naar de mensen kijk dan naar de gebouwen, maar je kan er echt met je hoofd niet bij hoe die gekleed zijn. Ben aan het zoeken naar woorden, maar het lukt niet.
Kom gewoon naar hier, moet je echt zien hoor 🙂

Savonds eten we in vegi-table vlak bij ons hotel waar ons papiertje goed van pas komt. We hebben een papier bij waarop in het Japans staat wat we allemaal niet eten en dat blijkt een moeilijke opgave te zijn hier. Maar uiteindelijk eten we toch een supersmakelijke groentenschotel met brood en nog iets waarvan ik niet weet wat het was maar het was lekker :).

Volgende post wordt er eentje over Disneyland, eerst nog wat weetjes en fun stuff over Tokyo:
– ze spreken echt geen woord Engels, niets, nada, noppes
– ondanks dat er werkelijk nergens vuilbakken te bespeuren zijn, kun je hier van de grond eten
– Jappanners zijn een toonbeeld van ordelijkheid: overal vormen ze rijtjes, eender welke hoop mensen zal zich in een mum van tijd omvormen tot een rijtje
– overal op de grond staan pijlen om aan te geven langs welke kant van de weg je moet lopen, uiteraard in een rijtje 🙂
– de zon is hier ongelofelijk fel (en rara ik slaag er zelf in om in de winter te verbranden)
– zakenmensen in schoon kostuum lezen mangaboekjes in supermarkten (op een rijtje)
– japkes slapen op de metro (en op het japke neffest hun) maar schieten miraculeus wakker bij de juiste halte
– je moet hier altijd links lopen, behalve bij trappen, dan is het opeens rechts :s
– een restaurant dat veggie huppeldepup noemt is geen garantie op vegetarisch resto, het eerste op de menu staat is altijd beef, maar er zitten ook wel groenten in hiphoi
– vers fruit is hier moeilijk te vinden, nog maar 1 winkel gevonden in deze miljoenenstad en 2 euro betaald per appel!
– ze zijn hier zooooo vriendelijk en beleefd en lachen de hele tijd, ook als ze geen jota verstaan van wat je zegt
– alles is hier mini: ons bed, ons bad (kan zelf het plafond aanraken in de badkamer zonder mijn armen te strekken), de porties, de verpakkingen, …..
Behalve het toilet! Dat is altijd een mastodont met veel knopjes 🙂

See you later!