Link

Goedemorgen smoothies

Sinds we onze Vitamix aanschaften, ben ik nog meer verzot op smoothies dan al het geval was. Mijn ontbijt bestaat traditioneel uit een smoothie van 1 banaan, 250 ml plantaardige melk en een zakje van 27 gr havermout (Quaker Oats Express). Voor mij een superstart van de dag: ik heb mijn eerste stuk fruit binnen, het neemt twee keer niets van tijd in en ik kan door tot aan de middag. Als ik een ochtendloop heb, is het ook nog eens licht verteerbaar.

Soms als we fruit & tijd op overschot hebben, wagen we ons aan iets meer exotisch:

Raspberry-Cheesecake-Smoothie-560x560

Meer informatie over The Perfect Smoothie Formula van Matt Frazier.

 

 

 

Aside

Hoe de juiste loopschoenen kopen?

Ik verval altijd een beetje in hetzelfde patroon:

  • Te lang lopen met dezelfde schoenen tot alles begint zeer te doen
  • Met veel tegenzin naar de loopschoenwinkel gaan
  • Uiteindelijk na veel gedraal dan toch DE schoen vinden
  • Verliefd worden op mijn nieuwe loopschoenen
  • Te lang lopen met dezelfde schoenen tot alles begint zeer te doen

Mijn verstand weet wel dat als mijn schoenen de 1000 loopkilometers naderen, het tijd is om ze te vervangen, maar ik zie er steeds tegen op. De hoofdreden is dat ik extreem moeilijke voeten heb en de zoektocht naar nieuwe loopschoenen een serieuze opgave is. Overpronatie, blijmen die aan een sneltempo vermenigvuldigen, blauwe & uitvallende teennagels, name it, I got it.

Door de jaren heen heb ik dan ook al wat loopschoenen versleten van alle soorten van de stevige, lompe schoen, tot corrigerende exemplaren en minimal running. Momenteel loop ik al meer dan een jaar rond op Adidasjes die er een pak halve marathons en een marathon hebben. Hoog tijd dus voor vernieuwing!

Er is wel iets speciaals aan mijn huidige Adidas Boost, namelijk het neutrale schoenen zijn. Vorig jaar belandde ik bij een sportarts na aanslepende problemen met mijn lies. Die verwees mij door naar Podokin en dat was het beste wat mij kon overkomen.

Hanne van Podokin is podologe en heeft mijn hele lichaam aan een grondig onderzoek onderworpen. Ik had eerder wel al footscans & loopanalyses gehad, maar dit was de eerste keer dat alles in detail werd opgemeten van de stand van mijn bekken tot de lengte van mijn benen en daar bleek het probleem te zitten. Ik heb een klein beenlengteverschil met een grote impact op mijn looptrainingen. Als je niet recht staat op je voeten, begint op den duur alles zeer te doen van je knieën tot je bekken. Dus ik kreeg een paar op maat gemaakte steunzolen, kocht mijn neutrale Adidassen, zag een paar weken af met wennen aan al die rare hobbels in mijn schoenen, maar liep nadien voor het eerst in jaren zonder veel pijn.

Dus als ik 1 tip kan geven in verband met hoe loopschoenen kopen, is het zeker deze: laat jezelf grondig onderzoeken! De testen in running centra zijn prima als je geen noemenswaardige problemen hebt. Maar als je op de sukkel bent, investeer in een consultatie met een podoloog. Het is niet goedkoop en steunzolen kosten rap 100€, maar had ik dit geweten ik had het al 10 jaar eerder gedaan.

Tip 2: zelf als je geen noemenswaardige problemen hebt, koop je schoenen niet eender waar, maar laat je adviseren in een Running Center, Runers Service Lab of een andere winkel waar ze zich specialiseren in loopschoenen. Ikzelf ga de laatste jaren naar Allonsius in Halle, opgericht door een voormalig Olympisch atleet en ze hebben daar engelengeduld en goed advies.

Tip 3: koop geen loopschoenen omdat ze mooi zijn. Een loopschoen moet alleen goed zijn en aangepast zijn aan jouw voeten. Ik heb al in de lelijkste basketsloefkes rondgelopen maar dat doeternitoe. Hoe mottig ze ook zijn, zolang ze maar goed zitten!

Dus voila, gisteren trok ik naar Allonsius en kwam ik buiten met de Saucony Ride, die deze morgen tijdens de Crossfit goed bevonden is. Ik kan er weer een paar maanden tegen! 🙂

saucony

Meer tips om loopschoenen te kopen kan je hier vinden en hier vind je de beste loopschoenen van 2016 tot nu.

Good luck! 🙂

Aside

Hoe begin je aan een ultrarun?

Tja…. het is mijn eerste keer :). En als ik nog maar denk aan wat ik wil doen, schiet ik al in paniek. Het einddoel is te groot, te ver, te moeilijk, te onbekend, te….. Maar met panikeren ga ik niet ver komen. Dus besloot ik om het aan te pakken zoals ik beroepsmatig mijn projecten aanpak: cut it in pieces en maak een planning.

Dit ietwat geschift plan zit al jaren in mijn hoofd, dus ik lees gretig alle informatie die ik kan vinden over ultramarathons, ultralopers, loopschema’s enzovoort. Ik heb een halve bibliotheek aan loopboeken en ben geabonneerd op zowat elke nieuwsbrief en Facebook-groep die er bestaat over lopen. Als de dag ooit kwam dat ik dit effectief ging uitvoeren, had ik dan toch een vaag idee van hoe te beginnen.

Qua training ga ik tot aan de marathon starten met 4 x per week lopen en 3 crossfittrainingen. De 4 looptrainingen zijn onderverdeeld in een herstelloop, een intervaltraining, een tempoloop en een LSD (Long Slow Distance). Lopen & crossfittrainingen worden zoveel mogelijk gespreid over de week en minstens 1 dag volledige rust. Na de marathon is het de bedoeling om naar 5 x per week lopen te evolueren.

Mijn eerste milestones zijn het lopen van de afstanden die ik ken: 10 KM, 10 Miles, halve marathon, marathon (en dan zien we wel weer verder). Qua timing geeft mij dit nog 10 weken tot aan de halve marathon van Brussel op 2 oktober en 6 maanden tot aan de New Orleans marathon op 5 februari 2017.

Ik ga mij aan de “10% extra volume per week”-regel houden met elke 4e week een (relatieve) rustweek. Deze week zal ik starten met 22 weekkilometers, wat na 6 maanden volgens dit schema uitkomt op ongeveer 80 km / week. Meer dan voldoende om de marathon te kunnen uitlopen. Nadien heb ik dan nog een 6-tal maanden om aan 100 km / week te geraken. Sounds like a (crazy) plan no? 🙂

Voilà, tot zover het plan, nu de uitvoering.

Als er één ding is dat ik geleerd heb de afgelopen jaren, is dat alles staat of valt met een goede voorbereiding & regelmaat. De theorie klinkt goed maar de praktijk zal te lijden hebben onder excuses zoals te moe, te warm, te koud, teveel pijn, geen goesting, loopkledij in de was, te veel / te weinig gegeten…

Regelmaat is niet mijn sterkste kant, maar ik ken mijzelf een beetje en goede gewoontes brengen een mens al heel ver.

Mijn belangrijkste werkpunten zijn: genoeg slapen, gezond en op normale tijdstippen eten, niet teveel sociale activiteiten / afleiding / diners / … en al mijn trainingen inplannen. Een vrij saai, gedisciplineerd en monotoom leven dus, maar niets komt vanzelf :).

Als ik er nu niet aan begin, zal ik mijn droom moeten opbergen om voor mijn 35ste een ultrarun te lopen. Dus ik start gewoon en we zien wel waar ik uitkom :).

Status

Road to Ultra

Ik word bijna 35. Het is te zeggen over exact 1 jaar, 3 maanden en 20 dagen.
Niet dat ik niet hou van ouder worden, integendeel elk jaar is mijn leven er alleen maar beter op geworden en ben ik blij tout court dat hier nog kan rondlopen.
Maar ik heb een bucketlist en één item op die lijst is tijdsgebonden.
Ik wil namelijk een ultrarun lopen voor mijn 35ste. So the time is now om in gang te schieten.
Misschien vraag je je af: wat? ultra? waarom? zot geworden?

Wat? Ultra?
Ultrarun is zowat alles boven de marathonafstand. De wedstrijden kunnen onderverdeeld worden in afstandslopen zoals 100 km of 100 mijl en tijdslopen zoals 6 uur en 24 uur of meer. Veel ultraruns zijn trail runs, nu als je deze blog een beetje hebt gevolgd en/of mij een beetje kent weet je dat trails niets voor mij zijn wegens te lomp om langer dan 5 km te kunnen lopen op een trail zonder mijn beide voeten te verstuiken.
Ik heb iets anders in gedachten, namelijk de kustlijn aflopen. Na 10 jaar aan de zee gewoond te hebben, ken ik de kuststeden op mijn duimpje. Ik heb uuuuuuuren gelopen in de wind op de platte wegen van de polders.
En er is niets dat mij zo goed afgaat als een beetje koude, een beetje miezerregen, een beetje wind en platte banen.
Dus om het nu ook weer niet moeilijker te maken dan het hoeft, ga ik niet sukkelen op trails in de Ardennen, maar ga ik “simpelweg” van De Panne naar Knokke lopen.

Waarom? Zot geworden?
Mjah :). Waarom kan ik moeilijk uitleggen maar ik heb een innerlijke, onweerstaanbare drive om mijzelf en mijn lichaam tot het uiterste te pushen.
Ik wil weten hoever ik kan gaan, ik wil weten wat ik aankan, ik wil pijn hebben (moet niet per se), maar die overwinnen en iets bereiken wat ik tot dan onmogelijk achtte.
Ik had nooit gedacht dat ik ooit een ten miles zou kunnen lopen, een halve marathon, laat staan een marathon. Blijkt dat dat allemaal wel te doen is, dus waarom geen ultra proberen dan :)?

Dus waar sta ik nu? Niet waar ik wil, maar ach ja kan alleen maar beteren dan hé.
Begin dit jaar was ik in ça va vorm en liepen we de marathon van Walt Disney World, wat megasuperfantastisch magisch was en als je ooit niet weet wat doen, moet je deze zeker toevoegen aan je lijstje.

MarathonWDW1

MarathonWDW2

MarathonWDW

Eénmaal thuis, had ik zoiets van ok, ik kan misschien maar direct verder doen en mij wagen aan een ultra dit jaar.
Het was een halfslachtige poging of eerder een onbestaande poging, want éénmaal thuis ging ik in coach potato modus.
Ik liep niet meer.
Een beetje eigen aan mijn alles-of-niets-karakter. In dit geval niets lopen en alles eten.
En nog een maand later lag ik in het ziekenhuis met een longontsteking.
Nadien volgde een periode van revalidatie waarin ik in tranen op de loopband stond omdat ik niet langer dan 3 minuten kon lopen.
Inderdaad 3 MINUTEN, geen kilometers. Ik was terug gevallen van een marathon lopen naar nog geen 3 minuten kunnen volhouden zonder mijn longen eruit te kotsen.
Ik moest rusten en als er iets is dat ik niet kan is het rusten. Maar een longontsteking laat zich niet commanderen, zelf niet door mij :).
Dus rusten was al wat de klok sloeg.
Ik had twee skivakanties in het vooruitzicht, de eerste heb ik moeten annuleren, maar voor de tweede eind maart was ik genoeg hersteld om zonder problemen de prachtige bergen van Les Arcs af te woeshen.
Weer thuis, gaf ik mijzelf een sjot onder mijn gat, deed Google Maps open op zoek naar de dichtsbijzijnde fitness.
Mijn nieuwe verslaving was geboren: Crossfit. (voor de 9gaggers onder ons: I know veggie & Crossfit, ik ben een lopend cliché :))
Beetje bij beetje kwam mijn conditie terug, nam ik mijn loopschema weer op en schreef ik mij in voor mijn derde marathon: de New Orleans Rock ’n Roll Marathon op 5 februari 2017.

En voilà, nu sta ik hier. Met een beetje conditie, een beetje loopvorm, een marathonticket, veel bloggoesting en grootste plannen voor het jaar 2017.
Let’s go!

Aside

Asics GEL Super J33 – Natural running op zijn best!

Een dikke twee weken geleden kreeg ik van Asics een pretty amazing kado, de nieuwe Asics GEL Super J33.

Asics

Of ik die even wou testen? Wel dan ben je bij mij aan het juiste adres :).

Ik heb de afgelopen jaren wel al wat loopschoenen versleten en door mijn huidige achillespeesproblemen zit ik wat in een impasse. Van de kiné mag ik voorlopig niet verder lopen met mijn huidige minimal running shoes (met 0 mm drop) en ik heb intussen zo een hekel aan mijn oude Brooks (te lomp, te zwaar) dat het niet lang meer gaat duren tot ze gedegradeerd worden tot vrijetijdsschoenen of rechtstreeks de vuilbak ingaan.

De schoenen van Asics waren dus werkelijk een geschenk uit de hemel. Ze combineren namelijk the best of both worlds: ze zijn superlicht (210 gram) en er is een heel drop van 6mm om mijn kuitspieren en achillespees te ondersteunen.

Natural running

Ondertussen zal je wel al weten dat ik fan ben van natural running.  De minimalistische schoenen bieden minder steun, demping en correctie dan de traditionele hardloopschoen en stimuleren op die manier een meer natuurlijke loophouding waarbij de loper over gaat van haklanding naar middenvoetlanding. Daar komt bij dat de voetspieren zelf ook meer getraind worden. Met de 33-serie heeft Asics nu ook dus minimalistische schoenen.

Fluid Axis

De schoenen zijn uitgevoerd met de innovatieve FLUID AXIS-technologie die een natuurlijke beweging van de voeten mogelijk maakt. De Fluid Axis bestaat uit een aantal groeven in de zool die de natuurlijke afwikkeling van de voet begeleiden. In de GEL-SUPER J33 is de positie en de richting van deze groeven aangepast. Dit is het beste te zien aan de groef over de lengte van de schoen die meer naar de buitenkant van de schoen geplaatst waardoor de schoen meer steun biedt aan de binnenkant van de voet. Wat de schoenen ideaal maakt voor overpronerende lopers die zich toch aan natural running willen wagen.

Asics

Pasvorm & uiterlijk

Wat meteen opviel is dat de schoen als gegoten zit. Vanboven zo goed als naadloos zodat er zeker niets gaat irriteren, binnenin zo zacht als een kussentje. De hele 33-serie is voorzien van een bredere neus die de tenen meer bewegingsvrijheid biedt maar voor mij was de neus nog niet breed genoeg. Ik heb graag dat mijn loopschoenen als sloffen zitten, maar ik hoop er op dat ze met de tijd steeds losser gaan zitten.

Verder is het ook nog eens een vreed schoon schoentje! Er is gekozen voor felle kleuren wat de schoenen gigantisch flashy maakt, vind ik zowiezo super en het is ook nog eens goed om op te vallen in het verkeer.

De praktijk

Maar over naar het praktische gedeelte. Ik ben er intussen al een paar keer mee gaan lopen, zowel op beton, kasseien als in het bos en ik heb er weinig slechts over te zeggen.

De schoen is echt ontzettend licht, flexibel en snel en dat is exact wat ik nodig heb :)!
Ik deed vorig weekend mee aan de Mechelen Urban Trail. En het moet gezegd, ondanks de stijve kuiten en de zeer aan mijn achillespees heb ik toch 10 kilometer in het stad, gebouw in, gebouw uit, trappen op en af en wel 1000 bochten aan 9km/uur kunnen lopen wat mij ongelofelijk verbaasde. De hele jogging lang was ik aan het denken dat ik wel eens onder het uur zou kunnen eindigen op een vlak parcours en dat maakt mij happy :).

Conclusie

Ik ben echt onder de indruk. Toen ik deze schoenen kreeg, dacht ik dat het al serieus toeval moest zijn, indien ze goed zouden zitten (gezien mijn loophistoriek vol blessures en pijntjes). Het tegendeel is waar. Ze zijn de perfecte tussenschoen voor de overschakeling van stabiele schoenen naar minimal running shoes met 0 mm drop. Ik denk dat ik toch nog een jaartje ga verder doen met de Asics GEL Super J33!

Aside

Asics Winterlooptips

Het wordt elke dag kouder en kouder. Ik ben geen koukleum en ik ga nog altijd in short en T-shirt naar buiten, maar voor mijn loopbuddy lijkt het wel alsof we op de Noordpool wonen :).

Mijn eerste pakketje van Asics bevatte handschoenen en een muts die ik dan ook met plezier door gaf aan haar om testen.Asics handschoenen

De handschoenen hebben de ideale dikte! Bij 0 graden zijn de vingertoppen in het begin wat koud, maar dit was na 10 minuten lopen opgelost. En dan komen deze handschoenen echt tot hun recht: niet te warm en een aangenaam stofje. Voorheen liep ze met fleece handschoentjes: die waren zeer aangenaam om mee te starten, maar een paar minuter later wou ze de handschoenen al achterlaten wegens te warm.

Deze Asics handschoenen zijn dus ideaal voor het koude weer en ik zou ze zelf nog wel aandoen :).

Asics muts

De muts daarentegen is te klein, precies een badmuts. Ik citeer: “Waarschijnlijk wordt deze muts gemaakt voor mannetjes met een klein, kaal hoofdje en niet voor vrouwen met veel haar”. Ze is grappig die loopbuddy van mij :).

Zeker als je je haar in een staart doet, is het echt niet comfortabel en redelijk lelijk. Geef ons dan maar gewoon een haarband, aangezien we toch genoeg haar hebben om de rest van ons hoofd warm te houden.

Meer informatie over de handschoenen en muts kan je hier vinden.

Nog wat winterlooptips van Asics om af te sluiten.

Het is altijd goed om je kleding af te stemmen op alle mogelijke omstandigheden zodat je je, ongeacht het weer, gewoon lekker voelt en je kunt concentreren op je prestaties.  Daarom is het handig “laagjes” te dragen. Bij tops kunnen de lagen worden ingedeeld in 3 hoofdelementen:
  • basislaag  – de onderste laag; deze draag je het dichtst op je huid
  • tussenlaag  – biedt extra warmte boven op de basislaag
  • buitenlaag  – deze beschermt je tegen de wind en de regen

Bij wisselvallig weer is het waarschijnlijk voldoende slechts 2 lagen te dragen. Je kan de complete combinatie van 3 lagen voor de koudste dagen van het jaar bewaren.
–> koude start  – bij koud weer trekken je spieren niet met dezelfde intensiteit samen als bij warm weer. Bovendien verbrand je in de kou meer koolhydraten en verbruik je zuurstof minder efficiënt zodat je sneller moe kunt worden.

Asics

Begin met een basis- en een tussenlaag en trek halverwege je training een laag uit om je lichaamstemperatuur te reguleren.
De basislaag is daarom het beste gemaakt van een ademende stof met voldoende ventilatie zodat je niet oververhit raakt zodra het weer warmer wordt.Als je hardloopt bij winderig weer, zorgt de grotere luchtweerstand ervoor dat je harder moet werken om je tempo vast te houden. En dat kan betekenen dat je meer gaat zweten.
Maar als het hard waait, heb je het ook sneller koud wanneer de wind in aanraking komt met het vocht op je huid. De basislaag moet van een sneldrogend materiaal zijn dat vocht afvoert van de huid, terwijl de buitenlaag je moet beschermen tegen weersinvloeden.
Niet alleen zweet maar ook regen kan je afkoelen en bovendien ongemak en schuurplekken veroorzaken doordat je in natte kleding loopt.  Als er regen wordt voorspeld, moet je buitenlaag zijn gemaakt van een waterafstotend materiaal zoals Softshell of Ripstop. In tegenstelling tot normale regenjassen zijn deze jacks speciaal ontworpen voor het hardlopen. Ze zorgen voor voldoende ventilatie en voeren zweet af van de huid om te voorkomen dat je oververhit raakt.
Aside

Deel een gênant verhaal #projectblogboek

#projectblogboek: Deel een gênant verhaal.

Ah dat is nu eens een makkelijke tip! Mijn levensverhaal kent wel wat gênante momenten :).
Wat onmiddellijk in mijn gedachten sprong, was die keer dat ik een berg op geduwd werd door een 80-jarige man tijdens een 5 km jogging.
Behoorlijk gênant mag je wel zeggen :). Maar ik schreef er al een blogpost over en die kan je hier vinden.

Gelukkig voor jullie heb ik al wat joggings afgelopen de laatste jaren, waar elke keer wel iets misliep. En eentje daarvan was de Warmoesjogging (of zoiets)….

We zitten in een gat in West-Vlaanderen, genaamd Koolkerke, in een periode van mijn leven waarin 10 km lopen nog hoogst ondenkbaar was.
Een 5 km run was al meer dan genoeg en ik nam deel met twee sportieve vrienden die een stuk sneller liepen dan ik.
Er kwam 64 man en een paardenkop opdagen en van zodra het pistoolschot was gelost, stoof die bende weg en liep ik al snel moederziel alleen door de straten van Koolkerke dorp.

De seingevers hadden blijkbaar niet verwacht dat er ook mensen zijn die geen 10 km per uur kunnen lopen, dus toen ik aankwam bij een kruispunt waren ze allen al verdwenen.
Daar stond ik dan, niet wetende waar naartoe, geen pijltjes met de juiste richting, geen helpende supporters en geen lopers meer in het vizier.

Op goed geluk, sloeg ik rechtsaf wat (natuurlijk) niet de juiste richting was. Al snel liep ik tussen de patattenvelden, mens noch ziel te bespeuren.
Tot ik na een paar minuten achter mij iemand hoorde roepen: “Mevrouw!!! Mevrouw!!!”
Een jonge knul zat mij met rood aangelopen gezicht achter na te fietsen. “Ge zijt verkeerd!”
Tiens serieus?

We maakten rechtsomkeer en hij ging mij terug op het parcours loodsen.
Tegen dan had ik er nog bitter weinig zin in, maar ik had geen flauw idee hoe ik terug aan mijn auto moest raken en de jongen was vastbesloten om mij terug op de route te krijgen.
Fin bon, dit gedeelte was al redelijk gênant maar het wordt nog erger….

Ik volgde hem gedwee tot hij zei dat ik dat wandelwegje moest uitlopen en dat ik dan wel ging zien waar ik naartoe moest.
Het paadje eindigde op een T-kruispunt en bij het links afslaan werd ik net niet omver gelopen door de koprenners die mij aan 17 km per uur voorbij stoven.
De verbazing droop van hun gezicht toen ze zagen dat ik in loopoutfit met rugnummer plots uit het niets verscheen te midden van deze snelle groep. Ik schaamde mij dood omdat ik zo één van die mensen leek die een stukje afslaan om een snellere tijd neer te zetten en ik kon wel door de grond zakken.

Ik heb dat tempo nog geen 2 seconden volgehouden natuurlijk :). Dus ik zat al snel weer in de middenmoot van de groep waar één van mijn vrienden opeens naast mij liep, danig onder de indruk van het feit dat ik zo snel liep ;).
Tot ik hem het hele debacle uitlegde, toen kwam hij niet meer bij van het lachen.

Uiteindelijk ben ik dan toch aan de finish geraakt waar ik gediskwalificeerd werd omwille van het missen van een checkpoint.
Nu kan ik er hartelijk mee lachen maar mij zien ze de eerste jaren toch niet meer terug op de Warmoesjogging :)!