Status

Road to Ultra

Ik word bijna 35. Het is te zeggen over exact 1 jaar, 3 maanden en 20 dagen.
Niet dat ik niet hou van ouder worden, integendeel elk jaar is mijn leven er alleen maar beter op geworden en ben ik blij tout court dat hier nog kan rondlopen.
Maar ik heb een bucketlist en één item op die lijst is tijdsgebonden.
Ik wil namelijk een ultrarun lopen voor mijn 35ste. So the time is now om in gang te schieten.
Misschien vraag je je af: wat? ultra? waarom? zot geworden?

Wat? Ultra?
Ultrarun is zowat alles boven de marathonafstand. De wedstrijden kunnen onderverdeeld worden in afstandslopen zoals 100 km of 100 mijl en tijdslopen zoals 6 uur en 24 uur of meer. Veel ultraruns zijn trail runs, nu als je deze blog een beetje hebt gevolgd en/of mij een beetje kent weet je dat trails niets voor mij zijn wegens te lomp om langer dan 5 km te kunnen lopen op een trail zonder mijn beide voeten te verstuiken.
Ik heb iets anders in gedachten, namelijk de kustlijn aflopen. Na 10 jaar aan de zee gewoond te hebben, ken ik de kuststeden op mijn duimpje. Ik heb uuuuuuuren gelopen in de wind op de platte wegen van de polders.
En er is niets dat mij zo goed afgaat als een beetje koude, een beetje miezerregen, een beetje wind en platte banen.
Dus om het nu ook weer niet moeilijker te maken dan het hoeft, ga ik niet sukkelen op trails in de Ardennen, maar ga ik “simpelweg” van De Panne naar Knokke lopen.

Waarom? Zot geworden?
Mjah :). Waarom kan ik moeilijk uitleggen maar ik heb een innerlijke, onweerstaanbare drive om mijzelf en mijn lichaam tot het uiterste te pushen.
Ik wil weten hoever ik kan gaan, ik wil weten wat ik aankan, ik wil pijn hebben (moet niet per se), maar die overwinnen en iets bereiken wat ik tot dan onmogelijk achtte.
Ik had nooit gedacht dat ik ooit een ten miles zou kunnen lopen, een halve marathon, laat staan een marathon. Blijkt dat dat allemaal wel te doen is, dus waarom geen ultra proberen dan :)?

Dus waar sta ik nu? Niet waar ik wil, maar ach ja kan alleen maar beteren dan hé.
Begin dit jaar was ik in ça va vorm en liepen we de marathon van Walt Disney World, wat megasuperfantastisch magisch was en als je ooit niet weet wat doen, moet je deze zeker toevoegen aan je lijstje.

MarathonWDW1

MarathonWDW2

MarathonWDW

Eénmaal thuis, had ik zoiets van ok, ik kan misschien maar direct verder doen en mij wagen aan een ultra dit jaar.
Het was een halfslachtige poging of eerder een onbestaande poging, want éénmaal thuis ging ik in coach potato modus.
Ik liep niet meer.
Een beetje eigen aan mijn alles-of-niets-karakter. In dit geval niets lopen en alles eten.
En nog een maand later lag ik in het ziekenhuis met een longontsteking.
Nadien volgde een periode van revalidatie waarin ik in tranen op de loopband stond omdat ik niet langer dan 3 minuten kon lopen.
Inderdaad 3 MINUTEN, geen kilometers. Ik was terug gevallen van een marathon lopen naar nog geen 3 minuten kunnen volhouden zonder mijn longen eruit te kotsen.
Ik moest rusten en als er iets is dat ik niet kan is het rusten. Maar een longontsteking laat zich niet commanderen, zelf niet door mij :).
Dus rusten was al wat de klok sloeg.
Ik had twee skivakanties in het vooruitzicht, de eerste heb ik moeten annuleren, maar voor de tweede eind maart was ik genoeg hersteld om zonder problemen de prachtige bergen van Les Arcs af te woeshen.
Weer thuis, gaf ik mijzelf een sjot onder mijn gat, deed Google Maps open op zoek naar de dichtsbijzijnde fitness.
Mijn nieuwe verslaving was geboren: Crossfit. (voor de 9gaggers onder ons: I know veggie & Crossfit, ik ben een lopend cliché :))
Beetje bij beetje kwam mijn conditie terug, nam ik mijn loopschema weer op en schreef ik mij in voor mijn derde marathon: de New Orleans Rock ’n Roll Marathon op 5 februari 2017.

En voilà, nu sta ik hier. Met een beetje conditie, een beetje loopvorm, een marathonticket, veel bloggoesting en grootste plannen voor het jaar 2017.
Let’s go!

Status

Project Positief

Het regent hier projectjes :). De laatste nieuwe komt van Tiny en heet Project Positief. Ik heb het wel voor zo’n dingen.

1. Wat is jouw favoriete quote en waarom?
Moeilijke want ik ben een grote van van quotes. Ik verzamel weinig of niets, buiten dan levenswijsheid tussen aanhalingstekens.
Als ik er dan toch eentje moet kiezen, dan ga ik voor:

I run because I can.

5 woorden die een grote lading dekken. Zoveel mensen kunnen omwille van gezondsheids- en andere problemen niet lopen, dus elke dag dat ik wel kan (met of zonder pijntjes) maakt mij heel gelukkig.

2. Welke droom zou je in je leven willen realiseren?
Wat mij onmiddellijk te binnen schiet is een ultraloop. Omdat dat voor mij meer zou zijn dan enkel die paar uur lopen. Er zouden maanden van voorbereiding en opoffering aan vooraf gaan. Grenzen verleggen, het uiterste van mijn lichaam vragen, afzien, blijten, niet meer kunnen en toch doorgaan, nooit ofte nooit opgeven en dan dat doel bereiken, de euforie, de ontlading en opnieuw meer willen. Verdomd, dat lijkt mij schoon.

En daarnaast een constante in mijn dag- en nachtdromen: alles achter laten en terug op wereldreis vertrekken. Enkel een ticket boeken en het avontuur op mij af laten komen. Liever vandaag dan morgen. Ik wil niet sterven zonder alles gezien en gedaan te hebben. Watch my words, zo lang gaat het niet meer duren voor ik weg ben.

3. Wat betekent geluk voor jou?
Voor de eeuwige zoekende onrust in mij: een moment waarop ik langer dan 5 minuten blij ben met wat ik heb / ben / kan.

4. Wie kan jou ontzettend opvrolijken?
Mijn man. Met zijn gay dansmoves, zijn zalig lekker eten dat hij mij liefdevol voorschotelt, zijn nooit aflatende pogingen om orde in ons leven en huis te scheppen, zijn zen, zijn geloof in mij dat ik alles mag en kan, zijn geduld en luisterend oor, zijn bereidheid om met mij de wereld rond te tjolen, te skiën, te lopen in de regen en dat steeds opnieuw.

Mijn twee musketiers die er nog geen moment niet voor mij waren, die elke twijfel, ongerustheid en angst van mij kennen, die mij steeds weer voorzien van goede raad, knuffels en lieve woorden. Bij hen kan ik huilen, roepen en schaterlachen. Ik kan lelijk en mooi zijn, pissig en happy. Alles is goed voor hun en daarom zijn er geen twee betere vriendinnen in de wereld.

Mijn ouders. Omdat 10 jaar aan de zee wonen genoeg is om te beseffen hoeveel je ze kan missen en dat de jaren niet meer terug komen.

5. Voor wat mogen je ze ‘s nachts wakker maken?
Hmms….. voor niet teveel of zelf eigenlijk niets :). Ik ben bekend om mijn nachthumeur en om iedereen en mezelf een plezier te doen, laat je mij beter slapen :).

6. Op welke prestatie ben je bijzonder trots?
Tgoh ik ben wel trots op wat ik op sportief vlak heb gedaan, maar ik ben vooral trots op mijn doorzettingsvermogen denk ik. Als ik iets wil, dan ga ik ervoor en dan wil ik het ook bereiken.

7. Welke boodschap zou je graag willen meegeven?
Het leven is zo schoon mensen. Serieus. Sta er elke dag eens bij stil dat je die dag nooit meer terug krijgt en dat je er even goed alles kan uithalen. Als ik down ben, gun ik mijzelf maximum een paar uur tristesse en dan is het gedaan. Probeer elke dag opnieuw te leven aan 100% , droom en jaag je dromen na.

Eentje om af te sluiten:

If you can dream it, you can do it!

 

Ben benieuwd naar jullie positivos! Zet een linkje in de comments als je meedoet.

Status

Schrijf een update over een blogpost #projectblogboek

#projectblogboek: Schrijf een update over een blogpost.

Toevallig las ik een aantal dagen geleden een oude blogpost van mijzelf die perfect geschikt was voor deze #projectblogboek. In 2011 schreef ik namelijk over mijn “to-do-before-I-die”-list met zo een 29 todo’s en het coole is dat ik er de afgelopen 3,5 jaar een pak (min of meer) van uitgevoerd heb :).

Ziehier het overzicht:

Done

  • Gaan paardrijden in de duinen van Nieuwpoort en in de bergen van Zuid-Amerika
    • Het zijn de duinen van De Panne geworden, maar duinen zijn duinen 🙂 en verder zijn we wel gaan skiën in de Andes in Chili en dat voldoet voor nu 🙂
  • Zelf het tussenseizoenjasje van mijn dromen maken waar ik al jaren naar zoek
    • Bij gebrek aan een cursus kleding ontwerpen, heb ik intussen een fantastisch fake lederen Esprit jasje op de kop getikt
  • Terug gaan naar Hawaii en als ik daar dan toch ben de rest van Polynesia bezoeken
  • Mijn katjes de wereld buiten laten zien
  • Mijn iPod helegans volzetten met de beste muziek
    • Zal het lijstje eens posten
  • Nog eens in Soaring zitten (Epcot – Disneyworld)
    • In 2013 gingen we terug naar Disneyworld voor de halve marathon en dan kon een bezoek aan Epcot zeker niet ontbreken
  • Kopenhagen bezoeken en int speciaal Tivoli
    • Voor de verjaardag van mijn ventje gingen we op citytrip naar Kopenhagen en natuurlijk ook naar Tivoli
  • Mijn living verven, nieuwe meubels en de Amerikaanse gordijnen waarvan ik lang droom kopen
    • We wonen nu wel in Ruisbroek, maar het appartement in Nieuwpoort is geverfd geraakt en ik heb de gordijnen 🙂ca169282_original
  • De zon zien ondergaan terwijl ik voor de Taj Mahal sta
  • Iets doen met mijn strips
    • Dankzij daddy hebben we nu een de max van een boekenkast
  • De 2 laatste Disneyparken bezoeken in Hong Kong en Tokio
  • De wereld zien, boven alles, de wereld zien…..
    • Dankzij de wereldreis is dat ook al een goed stuk gelukt

Ik ben heel erg tevreden over de laatste 3,5 jaar! Als ik aan dit tempo verder doe, ga ik mijn lijst serieus moeten uitbreiden 😉

Nog to to

  • Een cursus kleding ontwerpen volgen
  • Raften in Canada en slapen in een te kleine tent met de liefde van mijn leven
    • We zijn intussen in Canada geraakt, maar nog niet in het te kleine tentje 🙂
  • Mijn terras inrichten met fleurige Ikea lampionnen en planten die er niet dood uitzien
    • Zoiets zie ik wel zitten, helaas heb ik allesbehalve groene vingers
  • Gaan veggie eten in een sterrenrestaurant
  • Helemaal zelf een BBQ opzetten en vegan snacks serveren
  • Op het dak van de wereld staan
  • Alle recepten uit de Dikke vegetariër maken
  • Yoshi voor Nintendo DS uitspelen
    • Verdomd moeilijk!
  • Foto’s inkaderen en ophangen in de traphal
  • Naar de sauna gaan, in de sneeuw rollen en in een iglo slapen
  • Dingen die ik niet meer nodig heb op e-bay verkopen
    • Volop mee bezig, maar nog een boel te gaan!
  • Met een Buggy Vanclee rijden
  • Skimonitrice worden en elk jaar massa’s veel gaan skieën
  • De Counting Crows zien hand in hand met mijn lief op een mooie niet te warme festivaldag
  • Met de trein door Rusland reizen
  • Een cursus fotografie volgen en mijn huis volhangen met zwart-wit foto’s
  • Over de Grand Canyon vliegen in een helikopter
Status

Van halve naar hele marathon

Mijn recupweek zit er op: een week met veel slaap, nog meer niets doen, loopvrij denken, lekker eten en recovery smoothies!

Een smoothie gaat er altijd in, pre-run, post-run, tijdens de run :), dus bij deze wat inspiratie:

(meer tips voor herstel kan je trouwens hier vinden)

Vandaag was ook de dag van mijn eerste marathontraining.
De run was een klein beetje belachelijk aan 9 minuten per kilometer.

Maar mijn Asics app is streng:

De fase ‘voorbereidende training’ bereidt je lichaam voor op het trainen voor een marathon.
Er wordt in deze fase veel gedribbeld.
Hou dat tempo vast en laat je niet verleiden om sneller te gaan lopen.
Je gaat nog vaak genoeg intensief trainen.

En als er iets is dat ik geleerd heb van vorige keer, is het wel: stick to the schedule!
Mijn schema bestaat uit 31 weken, 121 loopjes, 984 kilometer en eindigt op 26 april 2015 in Antwerpen.

De loopbuddy is intussen aangestoken door mijn gezaag over marathons en heeft dan maar besloten er ook voor te gaan, wat natuurlijk dubbel zo veel fun is :)!

Status

So what’s up with me?

De afgelopen maand heb ik veel gepeist over de richting die ik uit wil en gelopen of course :).
En beide waren met elkaar verbonden…

Met mijn running streak heb ik nog een tijdje voort gedaan, vooral omdat het muchos fun was. Elke dag lopen heeft mij doen beseffen dat er echt maar een handjevol excuses zijn om niet te lopen.
Maar het was ook zeer vermoeiend en er waren dagen dat ik mij vooruit moest sleuren. En op een bepaald moment moest ik keuzes maken….
De halve marathon van Brussel kwam steeds dichterbij en intussen was ik ook ingeschreven voor twee andere wedstrijden: de Urban Woman Jogging aan het Flageyplein in Brussel en de Energizer Night Run in Deurne.

Dus moest ik keuzes maken….
Elke dag blijven verder lopen en mij riskeren dat de jogging ging samenvallen met een dag dat de benen niet meewillen of af en toe eens een dagje rust inlassen en de running streak onderbreken.
Wel het was geen makkelijke keuze want ik hou van een serieuze uitdaging en was al stiekem aan het denken om het 365 dagen vol te houden. Maar ik wil ook dolgraag nog massa’s jogging en een marathon lopen.
De aanslepende vermoeidheid en een koppige luchtwegeninfectie helpen dan niet echt.

Running.be en Energylab publiceerden op 12/09/14 het volgende artikel: “Gezocht: Marathondebutanten”.
En dat deed mijn tikker sneller slaan.
Ikzelf kon niet meer meedoen aan de challenge, maar de gedachte dat er nu mensen beginnen te trainen voor hun eerste marathon maakte mij een stuk enthousiaster dan de gedachte om elke dag te lopen voor een jaar.
De keuze was nu makkelijker: ik onderbrak de streak (boek komt eraan Mar!) door hier en daar een rustdag in te lassen, liep 2 goede 9K joggings en maakte een nieuw marathonschema aan op basis van mijn net gelopen tijden.

De limiet van de marathon van Antwerpen ligt op 5u30 en met mijn huidige snelheid zou het in 5u07 moeten lukken.

Challenge accepted!

I’m no great runner, by any means. I’m at an ordinary – or perhaps more like mediocre – level. But that’s not the point. The point is whether or not I improved over yesterday. In long-distance running the only opponent you have to beat is yourself, the way you used to be. – Haruki Murakami

Status

Kim on the Run

Op 1 september had ik eindelijk het langverwachte blogboek van Lilith in mijn handen.
Lilith (ook wel Kelly Deriemaeker genoemd) is de fantastische schrijfster achter de blog Talesfromthecrib. 1 van de weinige blogs die mij al jaren geboeid houdt.

Ik kroop vroeg onder de wol en ging in een sneltempo door alle tips en tricks tot ongeveer halverwege.
Toen kwam het besef dat mijn eigen blogje een knullige bedoening is zonder veel focus. Het woord “focus” kwam herhaaldelijk voor in haar boek en hoe meer ik het las, hoe meer ik mij realiseerde dat het mij ontbrak aan focus.

Mijn blog gaat (zoals mijn leven) impulsief in alle richtingen en meestal weet ik niet goed waar ik mee bezig ben. Ik begin aan 100 dingen, maak er de helft van af en de andere verdwijnen stilletjes in de vergeethoek.
Voeg daarbij nog mijn perfectionistisch kantje dat nooit tevreden is over wat ik al bereikt heb en zeurt over alles wat ik nog niet verwezenlijkt heb.

Dus daar lag ik dan in mijn bed, te overdenken waar ik mee bezig was en ik was niet blij.
99% van de tijd ben ik een happy, positief meisje maar soms beland ik in een mini existentiële crisis.
Wtf ben ik mee bezig? Waarom slaag ik niet in al mijn doelen? Waar ga ik naartoe? Waarom ben ik er nog niet?

Ik stond op, twijfelend om na 4 jaar de delete knop van mijn blog in te drukken. Want wat was de point eigenlijk?

En dan heeft gebeurde er iets.
Mamoes zou zeggen dat de lieve heer er zich mee moeide :). Ik persoonlijk ga het op “The Secret” houden.
Mijn mailbox deed van *tjing*.
Een mailtje van het Voice team die de nieuwe campagne van Asics verzorgen: of ik geen producten van hun wintercollectie wou testen.

Wel hell yeah!!!
Dat ene mailtje was genoeg om mij te doen beseffen dat mijn blog mij al zoveel fantastische dingen heeft opgeleverd. Een stuk van mijn volwassen leven is voor een groot deel vastgelegd met foto’s, gevoelens, impressies en zelf een krantenartikel en een interview in Runners.

En ik geniet er enorm van om al die verhalen te herlezen en mij mooie momenten voor de geest te halen.
Ik heb de struggle om mijn eerste marathon uit te lopen op digitaal papier staan. Maar ook de euforie die ik voelde toen ik over de streep kwam.

Dus nee, ik stop niet met de blog :).
Integendeel, ik wil er serieus iets van maken. Een fantastische, interessante blog met focus ;).

Lilith zei het met een mooie quote:

You are better someone’s shot of whisky than everybody’s cup of tea

De whisky zal in dit geval bestaan uit lopen, want lopen is ademen voor mij. Ik ben ongelukkig als ik niet kan lopen. Er is niets dat mij op dagelijkse basis meer passioneert dan lopen. Dus ja lopen :).

En omdat ik zeer serieus ben over deze to-be-mega-coole-loopblog heb ik nu mijn eigen domeintje: https://kimontherun.com.
(No worries, de oude url gaat automatisch doorlinken :)).

Bij een nieuw domein, hoort ook een nieuw fleurig retrodesign dat jullie hopelijk appreciëren en een boel ideeën.

Maar nu moet ik eerst de andere helft van het blogboek lezen ;).

Status

65 – 69 – Running Streak #14

Back en beter :)!

Het was een vermoeiende week. Toen we van Disney thuis kwamen deden mijn kuiten opnieuw zeer.
Ik heb toen alle wellness centra in de buurt afgebeld om toch maar gemasseerd te kunnen worden, maar dat was njet.

De kinesisten dan maar…. De derde nam haar telefoon op en had plaats voor mij om 17u.
Ze nam mijn benen 75 minuten onder handen, exact wat ik nodig had!
Ik stond te popelen om mijn frisse kuiten uit te testen, maar na 10 minuten was de pijn terug.
Het melkzuur mocht dan wel weg zijn, de spieren waren niet hersteld en 30 minuten lopen was afzien.

De dag nadien stond er een loopje van een uur op het programma met een collega.
Na lang denken wat de beste strategie zou zijn om er toch een uur uit te persen, besloot ik mijn oude schoenen vanonder het stof te halen.
De verhoogde hakken gaven mijn kuiten de broodnodige rust en het lopen ging OK, niet wauw, maar goed genoeg om het vol te houden.
Maar man, wat haat ik die lompe, zware schoenen!!!
Moesten ze niet heel af en toe van pas komen, had ik ze al lang het raam uitgekieperd.
Veel te zwaar, ik snap echt niet dat ik jaren met zo een klompen aan mijn voeten heb rondgelopen, maar fin bon, mijn kuiten waren mij dankbaar….

En dan werd ik ziek. Goed ziek. En als ik ziek ben, dan ben ik ambetant. Goed ambetant.
Ik heb lang getwijfeld of ik zou gaan lopen of niet. Ik weet niet of het mijn verstandigste beslissing was, maar ik ben toch gaan lopen.
Niet gaan lopen zou mij nog meer ambetant gemaakt hebben en ik was het beu om binnen te zitten.
Dus ik liep, kuchend, hoestend, proestend, naar adem happend, maar ik liep.

Bij de apotheker had ik intussen ook al Sport & Spieren gel van Dexsil gaan halen.
Een gel die de spieren opwarmt voor het lopen en dan ook nog Flexium gel voor herstel na het lopen.
De oude schoenen werden weer opgeborgen, de benen ingesmeerd en met de minimals ging het weer beetje bij beetje beter.

Het was een worsteling, maar ik ben er geraakt!
14 dagen op rij gelopen, op naar de volgende 14!

Intussen staat de teller op 35 loopjes voor een totaal van 180 km.

 

10532948_881373268558313_3244357992880884525_n